Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967 - Πώς φτάσαμε στο βιασμό της Δημοκρατίας (μέρος 2ο)


Ο Κων. Καραμανλής, όμως, ήταν με «τους πολλούς», δηλαδή αντίθετος με τη θέση του Παν. Κανελλόπουλου, όπως αποκαλύπτεται από την αλληλογραφία του με τους «σκληρούς» της ΕΡΕ, από τους οποίους ζητούσε «να εξουθενωθεί» ο Γεώργιος Παπανδρέου. Σε επιστολή του προς τον Παναγ. Πιπινέλη -μετέπειτα υπουργό της χούντας- έγραφε: «Θεωρώ περιττόν να επιστήσω την προσοχήν σου επί της διεξαγομένης δίκης του ΑΣΠΙΔΑ, η έκβασις της οποίας θα επηρεάσει αποφασιστικώς τας περαιτέρω εξελίξεις. Φοβούμαι ότι η θρασύτης των κατηγορουμένων και της Ε.Κ. δεν οφείλεται εις απόγνωσιν, αλλά εις αυτοπεποίθησιν. Αυτοπεποίθησιν δημιουργηθείσαν από την άνισον μαχητικότητα των δύο παρατάξεων. Και νομίζω ότι και το φαινόμενον αυτό θα πρέπει να μελετηθεί βαθύτερα. Ο Παπανδρέου, ύστερα από όσα έκανε, θα έπρεπε να είναι πολιτικώς εξουθενωμένος. Το γεγονός ότι εξακολουθεί να είναι ακόμη επικίνδυνος, αποδεικνύει ότι δεν κτυπήθηκε όταν και όπου έπρεπε». («Αρχείο», τόμος 6ος, σελ. 240).
Χαρακτηριστική είναι επίσης η επιστολή του Κων. Καραμανλή προς τον δημοσιογράφο Σάββα Κωνσταντόπουλο, εκδότη της εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος», ο οποίος υποστήριζε την απριλιανή δικτατορία και την «προανήγγειλε» με διαλέξεις του, τις οποίες εξέδωσε και σε βιβλίο. Του γράφει ο Κων. Καραμανλής στις 26 Ιουλίου 1966: «Το βιβλίο σου "Ο φόβος της δικτατορίας" είναι ενδιαφέρον και επίκαιρο. Μαρτυρεί και θάρρος και γνώση των προβλημάτων. Δεν γνωρίζω αν το ησθάνθησαν αι δυνάμεις εκείναι, από τας οποίας ο τόπος αναμένει την σωτηρίαν του και αι οποίαι έχουν περιέλθει εις μίαν κατάστασιν ευδαίμονος αδρανείας».
Οι δυνάμεις που συνιστούσε ο Κων. Καραμανλής να κινηθούν για τη «σωτηρία» του τόπου δεν ήταν σε κατάσταση «ευδαίμονος αδρανείας». Ο Κωνσταντίνος ακολουθούσε τις συστάσεις του για εκτροπή αλλά άλλοι τον πρόλαβαν.
Οι συνταγματάρχες με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 ανέτρεψαν την κυβέρνηση Παναγιώτη Κανελλόπουλου της ΕΡΕ, του κόμματος που είχε ιδρύσει ο Κων. Καραμανλής, συνέλαβαν την πολιτική ηγεσία του τόπου, και χιλιάδες αριστερούς πολίτες, άνοιξαν στα ξερονήσια τα στρατόπεδα της εξορίας και έβαλαν τη χώρα στο γύψο.
Καθολική ήταν η αντίδραση στο δικτατορικό καθεστώς. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν ο μόνος πολιτικός ηγέτης που αντιμετώπισε θετικά τους πρώτους μήνες το δικτατορικό καθεστώς, όπως φαίνεται από μακρά επιστολή με «συστάσεις» και «παραινέσεις» αλλά και επαίνους, που έστειλε στον πρωθυπουργό Κων. Κόλλια, στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρει:
«Με ικανοποίησιν έλαβον γνώσιν των τελευταίων δηλώσεών σας προς την Επιτροπήν Αναθεωρήσεως του Συντάγματος. Επιβεβαιώνουν την θέλησιν της Κυβερνήσεως όπως αποκαταστήση την ομαλότητα και μάλιστα επί υγιεστέρων βάσεων, διά του εκσυγχρονισμού του πολιτεύματος της χώρας.
Ανησυχίες για την αποστολή
Δεν σας αποκρύπτω ότι κατειχόμην από την ανησυχίαν ότι ήτο δυνατόν να εκτραπή η επανάστασις προς επιδιώξεις αντιθέτους προς την αποστολήν της. Διότι υπήρξαν πληροφορίαι και ίσως και ενδείξεις, ότι θα επεχειρείτο να δοθή εις την μεταβολήν του παρελθόντος Απριλίου κάποια μορφή μονίμου καθεστώτος. Γνωρίζω τας αντιλήψεις σας και εκτιμώ το ήθος σας, όπως γνωρίζω και εκτιμώ την σύνεσιν και το θάρρος, με τον οποίον ο βασιλεύς αντιμετωπίζει την δημιουργηθείσαν εν Ελλάδι κατάστασιν. Και θα απετέλουν αυτά εγγυήσεις διά το μέλλον, εάν η εξουσία δεν ήτο σήμερον εν Ελλάδι πολυκεντρική.
Δεν αμφιβάλλω ότι οι πρωτοστατήσαντες εις την εκτροπήν εκινήθησαν με αγαθάς προθέσεις (το αν, καλώς ή κακώς, εξετίμησαν τους κινδύνους οι οποίοι κατά την γνώμη τους ηπείλουν το Εθνος, θα κριθή από την ιστορίαν). Είναι γνωστόν ότι όλαι αι επαναστάσεις περικλείουν και δυνάμεις εξτρεμιστικάς και είναι, επίσης, γνωστόν ότι μη δεσμευόμενοι από κανόνας αυτοσχεδιάζουν και διαμορφώνουν καθ' οδόν την πολιτικήν των. Και σας γράφω, ακριβώς, για να επιστήσω επ' αυτού την προσοχήν σας.
Θεωρώ περιττόν να τονίσω τους κινδύνους που συνεπάγεται για το Εθνος οιαδήποτε απόπειρα μονιμοποιήσεως του παρόντος καθεστώτος». Και συνεχίζει:
«Η επανάστασις, ως γνωστόν, εξεδηλώθη ως αντίδρασης κατά της υφισταμένης εν Ελλάδι καταστάσεως, την αθλιότητα της οποίας συνομολογούν ήδη όλοι οι Έλληνες και όταν ακόμη διαφωνούν ως προς τους υπευθύνους (...)
Ανεξαρτήτως, όμως, των αιτίων, τα οποία οδήγησαν εις την εκτροπήν, βέβαιον είναι ότι τα ίδια αυτά αίτια προσδιορίζουν και την αποστολήν της. Αποστολήν, η οποία συνίσταται εις την εξυγίανσιν της δημοσίας μας ζωής και την ταχείαν αποκατάστασιν της Δημοκρατίας επί βάσεων ασφαλεστέρων. Υπό την έννοιαν δε αυτήν και μόνον την εστήριξε ο στρατός, την υπεδέχθη η κοινή γνώμη και την ηνέχθησαν εκείνοι, οι οποίοι ηδύνατο εγκαίρως να αντιδράσουν. Πάσα παρεξήγησις επ' αυτού θα απετέλει βαρύτατον ιστορικόν σφάλμα. Δεν αμφιβάλλω ότι η Κυβέρνησις, εν τω συνόλω της, υπό την έννοιαν αυτήν συνέλαβε την αποστολήν της και ότι θα είναι εις θέσιν συντόμως να προσδιορίση τα μέτρα και την διαδικασίαν διά των οποίων θα την πραγματοποιήση. Η ύπαρξις αμφιβολιών περί των προθέσεών της θα προκαλέση σύγχυσιν και επικινδύνους αντιδράσεις».
Και κατέληγε στην επιστολή:
«Δεν γνωρίζω ούτε τας προθέσεις ούτε τας δυνατότητας της επαναστατικής Κυβερνήσεως. Εύχομαι να έχη συλλάβει ορθώς την αποστολήν της και να έχη την ικανότητα να την φέρη εις πέραν. Εάν όμως, δι' οιονδήποτε λόγον, υστερή είτε εις το πρώτον είτε εις το δεύτερον, τότε οφείλει να αφήση την πρωτοβουλίαν εις τον Ρυθμιστήν του Πολιτεύματος, προσφέρουσα εις Αυτόν και την συμπαράστασίν της».
Το Κίνημα του Ναυτικού
Η επιστολή έπεσε στο κενό. Ο ίδιος ο Καραμανλής γράφει σε σημείωμά του: «Ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως με απηξίωσε απαντήσεως, αρκεσθείς να δηλώση κατά τρόπον αόριστον εις τον κ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος του επέδωσε την επιστολήν, ότι δεν έπρεπε να ανησυχώ. Παρά ταύτα, οι λόγοι και αι πράξεις της Κυβερνήσεως ενίσχυον τας ανησυχίας μου».
(«Αρχείο» Κ. Καραμανλή, τόμος 7ος, σελ. 28-29).
Ο Κων. Καραμανλής συστηματικά απέφυγε την ανάμιξή του σε κινήσεις ανατροπής της δικτατορίας, ούτε και πρόσφερε στήριξη με δηλώσεις του. Κατά την προετοιμασία του Κινήματος του Ναυτικού, που εκδηλώθηκε τη νύχτα της 22ας προς 23η Μαΐου 1973 ζητήθηκε η πολιτική κάλυψή του από τον Κων. Καραμανλή, μέσω του Ευαγγέλου Αβέρωφ. Αναφέρεται στο «Αρχείο» (σελ. 177, τόμος 7ος) ότι: «Ο Κ. Καραμανλής δεν είχε άμεση ανάμιξη στην προετοιμασία ή εκτέλεση του κινήματος, μη έχοντας τη δυνατότητα να γνωρίζει υπεύθυνα, εκ των προτέρων, τους κινηματίες και τα σχέδιά τους. Με το σκεπτικό αυτό δεν είχε δεχτεί ούτε και να ενθαρρύνει άμεσα την επαναστατική κίνηση, δύο μήνες νωρίτερα, αλλά και παλαιότερα, το 1969, όταν του διαβιβάστηκε εμπιστευτικά σχετική έκκληση των πρωτεργατών της κινήσεως».
Στο βιβλίο του αντιναυάρχου ε.α. Κωστή Γκορτζή «Ναύαρχος Νίκος Παππάς. Το βέλος στην καρδιά της δικτατορίας», που πρόσφατα κυκλοφόρησε, αναφέρονται λεπτομέρειες για την προσπάθεια προσέγγισης του Κων. Καραμανλή και αποκαλύπτεται ότι ο κυβερνήτης του «Βέλος» Νίκος Παππάς «σε μία, άγνωστη σε πολλούς, τελευταία προσπάθειά του, απευθύνεται στον φίλο του Νίκο Βαρδινογιάννη και στέλνουν τον μικρό του αδελφό, Βαρδή, στο εξωτερικό να συναντήσει τον Καραμανλή και τον βασιλιά. Δεν τον δέχτηκαν...».
Για το Πολυτεχνείο
Και για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβριο του 1973, ο Κων. Καραμανλής απέφυγε να κάνει δηλώσεις. Στο «Αρχείο» του (τόμος 7ος, σελ. 202) σημειώνεται: «Ο Κ. Καραμανλής, μη έχοντας άμεση την εποπτεία των δραματικών γεγονότων που εκτυλίσσονταν στην Αθήνα και ενόψει πιθανών ανεξέλεγκτων εξελίξεων, που ήταν δυνατόν να επιφυλάσσουν, δεν θεώρησε προφανώς σκόπιμο, μετά την πρόσφατη σαφή και αναλυτική διατύπωση των απόψεών του, να κάμει οποιαδήποτε εσπευσμένη δήλωση» (σ.σ. αναφέρεται στις δηλώσεις της 23ης Απριλίου 1973).
Σ' όλη τη διάρκεια της δικτατορίας ο Κων. Καραμανλής έκανε επιλεκτικά δημόσιες δηλώσεις. Οι πιο σημαντικές ήταν: Η συνέντευξή του στην εφημερίδα «Le Monde» στις 28 Νοεμβρίου 1967 στην οποία είπε ότι το πραξικόπημα στην Ελλάδα έγινε «διότι υπήρξαν ωρισμένοι φιλόδοξοι αξιωματικοί και διότι είχε χρεωκοπήσει η Δημοκρατία». Η δήλωσή του για το κίνημα του βασιλιά Κωνσταντίνου στις 13 Δεκεμβρίου 1967, ότι «όλοι οι Έλληνες έχουν καθήκον να υποστηρίζουν τον αγώνα διά την αποκατάστασιν της Δημοκρατίας στην Ελλάδα». Εκτενείς δηλώσεις έδωσε στη δημοσιότητα στις 30 Σεπτεμβρίου 1969 για την κατάσταση στην Ελλάδα, επικρίνοντας το καθεστώς ότι «διέπραξε ευθύς εξ αρχής το πρόσθετον σφάλμα να αποβλέψει στην δημιουργία μονίμου καθεστώτος».
Μετά μακρά σιωπή έδωσε ο Κων. Καραμανλής εκτενείς δηλώσεις, που δημοσιεύθηκαν στις εφημερίδες «Βραδυνή» και «Θεσσαλονίκη», με τις οποίες επέκρινε το καθεστώς, υπογραμμίζοντας ότι: «Εψήφισα ένα Σύνταγμα για να αποκαταστήσει δήθεν την Δημοκρατία και ασκεί εν ονόματι αυτού του Συντάγματος δικτατορίαν». Και επαναλάμβανε την πρότασή του για μια «έμπειρον και ισχυράν κυβέρνησιν» η οποία «ασκούσα δι' ορισμένον χρόνον εκτάκτους εξουσίας» θα δημιουργούσε τις συνθήκες «που θα επιτρέψουν να λειτουργήσει η δημοκρατία εις την Ελλάδα και να αποφασίσει ο κυρίαρχος λαός εγκαίρως και ελευθέρως διά το μέλλον του».
Δεν οδηγήθηκε η χώρα στις εκλογές μετά το βασιλικό Ιουλιανό συνταγματικό πραξικόπημα του 1965, γιατί το Παλάτι, οι παράγοντες της Δεξιάς, με κορυφαίο τον Κων. Καραμανλή, ήθελαν λύση εκτροπής, δηλαδή δικτατορία, βιασμό της λαϊκής βούλησης, για να μη φέρουν τις προοδευτικές δημοκρατικές δυνάμεις στην εξουσία, όπως ήταν βέβαιο.

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=22/04/2010&id=154133

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967 - Πώς φτάσαμε στο βιασμό της Δημοκρατίας


Στις 15 Απριλίου 1967 ο έκτακτος απεσταλμένος των «Τάιμς της Νέας Υόρκης» στην Αθήνα Ρίτσαρντ Ήντερ μετέδιδε ότι υπάρχει κίνδυνος να επιβληθεί δικτατορία στην Ελλάδα. Στην ανταπόκρισή του, που δημοσιεύθηκε στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας, ο δημοσιογράφος έγραφε ότι «πολλά στοιχεία εγγύς του βασιλέως (ηγέται του στρατού, εξτρεμιστικά μέλη της ΕΡΕ και άλλοι αυλικοί σύμβουλοι)» πιστεύουν ότι αν κερδίσει τις εκλογές η Ενωσις Κέντρου θα προχωρήσει στην εκθρόνιση του βασιλιά. Και κατέληγε: «Ευρύτατοι φόβοι επικρατούν ενταύθα, ότι ο βασιλεύς πιθανόν να πεισθεί από τους συμβούλους του, ότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος να διαφυλαχθεί η μοναρχία παρά να εμποδιστεί η νίκη της Ενώσεως Κέντρου. Τούτο αποτελεί παραίνεσιν διά αναστολήν του Συντάγματος και επιβολήν της δικτατορίας».
Στις 19 Απριλίου 1967, τρεις μέρες πριν από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» σε άρθρο τους με τίτλο «Το δίλημμα του Κωνσταντίνου» έγραφαν: «Ο βασιλεύς είναι εκείνος ο οποίος περιήχθη εις πολιτικόν αδιέξοδον» όπου η μόνη εκλογή, αντί της επανόδου εις κυβέρνησιν Παπανδρέου, πιθανώς θα είναι δικτατορία υποστηριζομένη υπό του στρατού. Πρόκειται περί απαραδέκτου εκλογής και ο Κωνσταντίνος πρέπει να το γνωρίζει».
Καλά πληροφορημένοι, όμως, για όσα μαγειρεύονταν στο παρασκήνιο δεν ήταν μόνο οι «Τάιμς», ο απεσταλμένος τους στην Αθήνα και οι Αμερικανοί, αλλά και ο Γεώργιος Παπανδρέου και άλλοι παράγοντες της δημόσιας ζωής και Έλληνες δημοσιογράφοι. Στο βιβλίο του «Η ταραγμένη εξαετία (1961-1967)», (τόμος Β', σελ. 356, 357), ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου, υφυπουργός Εθνικής Αμύνης στην κυβέρνηση της Ενώσεως Κέντρου, δημοσιεύει μια συνομιλία που είχε στις 17 Απριλίου το πρωί με τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον οποίο επισκέφθηκε στο Καστρί πριν φύγει για την Κοζάνη να προετοιμάσει την προεκλογική του εκστρατεία. Οι εκλογές είχαν οριστεί για τις 28 Μαΐου. Γράφει ο Παπακωνσταντίνου ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου κατά τη συνομιλία τους «ρωτάει για μια στιγμή: Δεν είναι νωρίς; Απαντώ πως δεν είναι, οι εκλογές χρειάζονται προετοιμασία και περίπου μόνο ένας μήνας μάς χωρίζει από την διεξαγωγή τους. Αναφέρω συνεχώς τη λέξη "εκλογές", οπότε ξαφνικά ακούω τον Γέρο να λέει:
- Ποιες εκλογές μωρέ; Πιστεύεις και συ πως θα γίνουν εκλογές;
Εκπλήττομαι και απαντώ αμέσως:
- Κύριε πρόεδρε, αν πιστεύετε πως δεν θα γίνουν εκλογές, να μη φύγω, να καλέσετε πάλι την ομάδα, ν' αποφασίσουμε τι θα κάνουμε.
- Είναι αργά πια, είπε ο Γέρος, για να προσθέσει: Έχω δύο ελπίδες, και ο βασιλιάς και οι Αμερικανοί μού έδωσαν το λόγο τους πως δεν θα επιτρέψουν δικτατορία. Αν δεν κρατήσουν τον λόγο τους...».
Το ίδιο βράδυ ο Μιχ. Παπακωνσταντίνου τηλεφώνησε από την Κοζάνη στη γυναίκα του. Γράφει: «Είχε πάει σε κάποια δεξίωση, όπου ήταν πολλοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι. Όπως μου είπε η γυναίκα μου όλοι μιλούσαν για επικείμενη δικτατορία, ο δε φίλος μας, δημοσιογράφος Ηλίας Δημητρακόπουλος ήταν απόλυτα σίγουρος παρότι μόλις είχε κυκλοφορήσει ένα βιβλίο του με συνεντεύξεις σημαινόντων Αμερικανών πολιτικών, που όλοι τους απέκλειαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο στην Ελλάδα».
Έδινε τον λόγο του στον Γεώργιο Παπανδρέου ο Κωνσταντίνος, αλλά ετοίμαζε εκτροπή με τους στρατηγούς. Ο διορισμένος από τους αποστάτες αρχηγός στην ΚΥΠ στρατηγός Κυριάκος Παπαγεωργόπουλος στο βιβλίο του «Μνήμες Πολέμου και Ειρήνης» (τόμος Β', εκδόσεις «Δήλος», σελ. 389, 390) γράφει: «Ο βασιλεύς, όπως ήταν φυσικό, βλέποντας πλέον να απειλείται ευθέως ο θρόνος του, γιατί όπως ήταν τα πράγματα και με βέβαιη, όπως προβλεπόταν, συνεργασία του Παπανδρέου με την ΕΔΑ η Ε.Κ. θα κέρδιζε τις εκλογές, άρχισε συνεννοήσεις με μέλη της ανωτάτης στρατιωτικής ηγεσίας, μυστικές συνεννοήσεις βέβαια, έτσι ώστε σε περίπτωση απειλής καταργήσεως του θρόνου ή του ιδίου προσωπικώς να επέμβουν δυναμικά πλέον οι Ένοπλες Δυνάμεις». Όπως γράφει ο στρατηγός Παπαγεωργόπουλος, ο Κωνσταντίνος ανέθεσε στον αρχηγό ΓΕΣ, αντιστράτηγο Γρ. Σπαντιδάκη, την εντολή «να εξασφαλίσει τη δυνατότητα επιτυχούς βασιλικής επεμβάσεως, έστω και με εκτροπή εκ του Συντάγματος». Τους στρατηγούς, όμως, πρόλαβαν οι συνταγματάρχες της ομάδας του Γεωργίου Παπαδόπουλου.
Ήταν άριστα πληροφορημένοι οι Αμερικανοί για την προετοιμασία της εκτροπής, όπως προκύπτει και από τα δημοσιεύματα των «Τάιμς της Νέας Υόρκης», τα οποία θα επιβεβαιωθούν και από στοιχεία που θα έρθουν αργότερα στο φως της δημοσιότητας. Ο Κωνσταντίνος σχεδίαζε να γίνει η εκτροπή μετά τις εκλογές. Ο Κων. Καραμανλής, όμως, από το Παρίσι και άλλοι παράγοντες της Δεξιάς στην Αθήνα συνιστούσαν στον Κωνσταντίνο να γίνει εκτροπή και να μην οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές, όπως προκύπτει από την αλληλογραφία μεταξύ Κων. Καραμανλή και Κων. Τσάτσου, αλλά και από την εισήγηση του Κων. Καραμανλή προς τον τότε βασιλιά μέσω του Δημ. Μπίτσιου. Οι επιστολές και οι εισηγήσεις δημοσιεύθηκαν στον 6ο τόμο του «Αρχείου» του Κων. Καραμανλή.
Από το Παρίσι σε μακρά επιστολή του προς τον Κων. Τσάτσο, κορυφαίο στέλεχος των κυβερνήσεων της ΕΡΕ, ο Κων. Καραμανλής έγραφε στις 10 Μαΐου 1966: «Χωρίς να σχολιάσω τα όσα απερίγραπτα συνέβησαν από τριετίας εις τον τόπο μας και τα οποία αποτελούν σαφή συμπτώματα εθνικής κρίσεως, θα συνεβούλευα εις γενικάς γραμμάς: Να σχηματισθεί κυβέρνησις από ικανά και κατάλληλα διά την περίπτωσιν πρόσωπα, η οποία να εξουσιοδοτηθεί από την Βουλήν ή, της Βουλής αρνουμένης, από τον βασιλέα, όπως ασκούσα εκτάκτους εξουσίας και εντός ευλόγου χρόνου: 1) Προβεί εις τολμηράν αναθεώρησιν του Συντάγματος (...)».
Και στη συνέχεια απαριθμούσε τις κινήσεις που έπρεπε να κάνει αυτή η κυβέρνηση, πριν οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.
Ο Κων. Τσάτσος απαντώντας στην επιστολή αυτή στις 3 Οκτωβρίου 1966 παρατηρεί: «Πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε μερικά πράγματα: Πρώτον, για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, εισηγούμεθα - (λέω... "γούμεθα", διότι ασπάζομαι -μαζί με μυριάδες άλλους- ανεπιφύλακτα τις σκέψεις σου). Εισηγούμεθα, λοιπόν, παρεκτροπήν, από το πολίτευμα και μίαν προσωρινήν δικτατορίαν - ίσως ενός έτους. Προς αυτήν την κατεύθυνσιν πρέπει να δουλευθεί από εκείνους που θα επωμισθούν την παρεκτροπήν και θα την κυρώσουν δι' ενός δημοψηφίσματος. Δικτατορίες χωρίς ονοματισμένο δικτάτορα δεν κουβεντιάζονται».
Θα απαντήσει ο Κων. Καραμανλής στις 26 Οκτωβρίου υπογραμμίζοντας: «Φοβούμαι ότι εις το σημείον που έφτασαν τα πράγματα, δεν αποκλείεται να οδηγηθείτε, χωρίς να το θέλετε, σε κάποιο είδος παρεκτροπής (...). Έχει δημιουργηθεί κρίσις νομιμότητος, εφ' όσον καλώς ή κακώς πιστεύεται ότι η επικράτησις ωρισμένης πολιτικής παρατάξεως (σ. συντ. εννοούσε την Ένωση Κέντρου του Γ. Παπανδρέου) θα έχει ως αποτέλεσμα την ανατροπήν των πάντων. Υπό τας συνθήκας, όμως, αυτάς, όπως το λέγει η λογική και το διδάσκει η Ιστορία, η ομαλή δημοκρατική εξέλιξις αποκλείεται. Γιατί είναι φυσικόν ν' αντιδράσουν, πριν παραδοθούν, και το καθεστώς και εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν ότι απειλούνται. Τούτου δοθέντος, θα πρέπει η εκτροπή αυτή να προληφθεί. Ή, αν επιχειρηθεί, να χειραγωγηθεί, τόσον από απόψεως διαδικασίας, όσον και από απόψεως σκοπών, για να μην αποβεί συμφορά στον τόπον. Θα πρέπει, δηλαδή, να είναι σχετικώς νομιμότυπος, κάπως ελεγχομένη και να έχει ως σκοπόν την ανασύνταξιν της δημοκρατίας που, για πολλούς λόγους, είναι επισφαλής στον τόπο μας».
Και στον βασιλιά Κωνσταντίνο ο Κων. Καραμανλής συνέστησε τη λύση της δικτατορίας, υποδεικνύοντας μάλιστα και τους δικτάτορες! Όπως αναφέρεται στο «Αρχείο», στα μέσα Αυγούστου του 1966 ο διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του Κωνσταντίνου, Δημ. Μπίτσιος, επισκέφθηκε στο Παρίσι τον Κων. Καραμανλή και του διεβίβασε πρόταση του βασιλιά να επιστρέψει στην Ελλάδα και να αναλάβει πολιτικάς πρωτοβουλίας. Ο Καραμανλής απέκρουσε την πρόταση να επιστρέψει στην Ελλάδα και διεμήνυσε στον Κωνσταντίνο ότι αν υπάρξουν εγγυήσεις ότι ο Παπανδρέου θα πολιτευθεί νομιμοφρόνως μετά τις εκλογές, «να προχωρήσετε προς εκλογάς», «εάν τούτο αποκλείεται, τότε θα πρέπει να αντιμετωπισθεί ίσως η λύσις της εκτροπής». Εις νέα επίσκεψή του στις 10 Μαρτίου 1967 στο Παρίσι ο Δημ. Μπίτσιος έθεσε στον Καραμανλή το ερώτημα ποιος «θα ηδύνατο να αναλάβει μιαν τοιαύτην αποστολήν» (σ.σ. δηλαδή τη λύση της εκτροπής), εκείνος του απάντησε: «Προχείρως θα μπορούσα να υποδείξω τον συνδυασμόν Μαρκεζίνης-Τσακαλωτός, εφ' όσον θα μας έπειθαν ότι είναι ικανοί να φέρουν εις πέρας παρομοίαν αποστολήν».
Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος με τον Αμερικανό πρέσβη Τάλμποτ. Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, μη γνωρίζοντας, προφανώς, ότι ο Κων. Καραμανλής συνιστούσε από το Παρίσι εκτροπή και όχι εκλογές, του έστειλε στις 20 Σεπτεμβρίου 1966 μακρά επιστολή, στην οποία περιέγραφε τις προσπάθειές του να πείσει τον Κωνσταντίνο να οδηγηθεί η χώρα στις κάλπες. Και υπογράμμιζε: «Είμαι μόνος εναντίον πολλών. Ο βασιλεύς -επηρεαζόμενος, όπως είναι φυσικόν, από τους πολλούς παρά από εμένα- δεν θέλει ακόμη εκλογές (έως πότε όμως δεν θα τις θέλει;)».
Έγραφε στην αποκαλυπτική του επιστολή ο Παναγ. Κανελλόπουλος μεταξύ άλλων: «Εάν, μετά την στήριξην της δραχμής (τον Δεκέμβριον του 1965), στήριξιν εις την οποίαν επρωτοστάτησεν η ΕΡΕ διά της δημοσίας κοινοβουλευτικής συμπαραστάσεως (του Μαρκεζίνη σιωπήσαντος), προεκηρύσσοντο εκλογαί, δηλαδή εάν προεκηρύσσοντο και διενεργούντο την περασμένη άνοιξη, ο βασιλεύς δεν θα είχε τίποτε να φοβηθή, όποιο και αν ήταν το αποτέλεσμα των εκλογών. Το αποτέλεσμα, άλλωστε, δεν θα ήτο κακό. Και αν ακόμη δεν ήρχετο πρώτον κόμμα (σχετικώς πλειοψηφούν) η ΕΡΕ, πάντως δεν θα είχε απόλυτον πλειοψηφίαν ούτε η Ενωσις του Κέντρου. Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν είχε αναλάβει ακόμη τας πρωτοβουλίας που ανέλαβε έκτοτε και εάν ετόλμα να τας αναλάβη μετεκλογικώς, συνασπιζόμενος με την ΕΔΑ, θα επήρχετο ρήγμα στο κόμμα του πατρός του. Αυτό μπορεί να συμβή και αύριο, μετά τας οποτεδήποτε διενεργηθησομένας εκλογάς, αλλά χθες -την άνοιξη- ήτο εκατό τα εκατό βέβαιον ότι θα συνέβαινε.
Άρα, η παράταξις Κέντρου και Αριστεράς είναι πέρα για πέρα ηνωμένη και αρραγής, μ' άλλα λόγια ότι τα 60% και παραπάνω (κατ' εμέ, παρακάτω) του λαού, δηλαδή των ηνωμένων δυνάμεων Κέντρου και Αριστεράς, είναι αντεθνικά και δεδηλωμένα έναντί του (αλλοίμονον εάν ήτο τούτο αληθές) και ότι πρέπει να τραβήξη η σημερινή νόθος και αόριστος κατάστασις όσον το δυνατόν περισσότερον. Προς τι; Είτε με την προσδοκίαν κάποιου θαύματος, είτε..., άγνωστον και μυστηριώδες το δεύτερον "είτε".
Ποιοι τα λένε όλα αυτά (ή παραπλήσια πράγματα) στον βασιλέα; Όλοι, πλην εμού και ελαχίστων άλλων. Του τα λένε συνεχώς και με συστηματικήν μέθοδον καθοδηγήσεως και εκφοβισμού:
Πρώτον, οι απαρτίζοντες την σημερινήν Κυβέρνησιν, προεξάρχοντος του Στεφανοπούλου. Δεν απέκτησαν λαϊκήν βάσιν (ενώ μπορούσαν να αποκτήσουν, αν είχαν μυαλό και αποφασιστικότητα) και έτσι προτιμούν, εκφοβίζοντες τον βασιλέα, να εξασφαλίζουν την παράτασιν της παραμονής των εις την εξουσίαν.
Δεύτερον, οι διάφοροι άνευ κόμματος αρχηγοί ή επίδοξοι αρχηγοί ή επίδοξοι (μέσω ελαφράς τινος εκτροπής) πρωθυπουργοί. Και δεν είναι λίγοι οι κύριοι αυτοί. Ελπίζω να μην ευρίσκωνται εις τους κόλπους της ΕΡΕ. Χαρακτηριστικά παραδείγματα τέτοιων "αρχηγών" ή επιδόξων πρωθυπουργών είναι ο Μαρκεζίνης και ο Πέτρος Γαρουφαλιάς.
Τρίτον, διάφοροι στρατιωτικοί (εν ενεργεία και μη) που μπορεί να είναι άριστοι στη δουλειά τους, αλλά δεν καταλαβαίνουν τίποτε από πολιτική και από λαϊκή ψυχολογία.
Τέταρτον, ωρισμένα ηγετικά στελέχη της ΕΡΕ που, αντιθέτως προς το 80% των άλλων βουλευτών μας, κατέχονται καλή τη πίστει από μέγαν φόβον έναντι του λαού και έτσι, λόγω αληθούς και ειλικρινούς ενδιαφέροντος διά τον βασιλέα, τον θεωρούν κινδυνεύοντα και προσπαθούν να τον προστατεύσουν με εσφαλμένες συμβουλές.
Πέμπτον, οι διάφοροι βιομήχανοι, εφοπλισταί και γενικώτερα "κοσμικοί κύριοι", όπως είναι φυσικό και αναπόφευκτο, βλέπουν και συναναστρέφονται τον βασιλέα πολύ συχνότερα και πολύ οικειότερα παρά οιοσδήποτε άλλος Ελλην. Αυτοί είναι οι τύποι που φοβούνται πάντοτε. Φοβούνται τον λαό, φοβούνται τις εκλογές, βλέπουν αφ' υψηλού τη δημοκρατία, τον κοινοβουλευτισμό, τα κόμματα και εμάς τους πολιτικούς, και θεωρούν ξεπερασμένα όλα τα πολιτικά συστήματα που δεν τους εξασφαλίζουν (οποία πλάνη) τον ήσυχον ύπνον των διά μόνης της αστυνομίας. Οι άνθρωποι αυτοί -καλόπιστοι οι περισσότεροι- νομίζουν ότι η αστυνομία υπάρχει κυρίως γι' αυτούς και ότι κυρίως αυτοί συνιστούν την καθεστηκυίαν τάξιν.
Ολόκληρο, λοιπόν, το ετερογενές αυτό πλήθος έχει βαλθεί να φοβίση τον βασιλέα. Και είμαι, όπως είπα παραπάνω, ο μόνος (με ελαχίστους άλλους) που προσπαθεί -χωρίς επιπόλαιες αισιοδοξίες, αλλά με ρεαλισμόν, ηρεμίαν και σωφροσύνην- να εξουδετερώσω τις ψυχώσεις της φοβίας. Πώς να μην είναι δύσκολη η θέσις μου απέναντι του βασιλέως; Είμαι μόνος εναντίον πολλών.
Ο βασιλεύς -επηρεαζόμενος, όπως είναι φυσικόν, περισσότερο από τους πολλούς παρά από εμένα- δεν θέλει ακόμη εκλογές (έως πότε όμως δεν θα τις θέλει;), δεν θέλει κυβερνητικήν μεταβολήν, που δεν εξασφαλίζει αμέσως και ασφαλώς άλλο κυβερνητικό σχήμα στα πλαίσια της σημερινής Βουλής, προτιμά παράτασιν της σημερινής καταστάσεως, δηλαδή του αδιεξόδου, ελπίζων σε μία απρόβλεπτη αγαθή εξέλιξη των πραγμάτων». («Αρχείο» τόμος 6ος, σελ. 234-240).

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=21/04/2010&id=153820

Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

Πρώτοι οι Έλληνες στο κόψιμο του τσιγάρου!


Απίστευτο αλλά αληθινό! «Πρωτιά» έχουν στο κόψιμο του τσιγάρου οι Έλληνες! Αν και βαρύτεροι καπνιστές, καταφέρνουν να κόψουν το κάπνισμα σε μεγαλύτερο ποσοστό από τους άλλους Ευρωπαίους. Πρόσφατη μελέτη που έγινε σε ευρωπαϊκά εξειδικευμένα κέντρα σε σύνολο 567 καπνιστών με συμμετοχή 10 ειδικών τμημάτων από την Ελλάδα, φάνηκε ότι παρ' ότι οι Έλληνες καπνιστές κάπνιζαν περισσότερο και περισσότερα χρόνια και παρ' ότι ήταν περισσότερο εξαρτημένοι, κατάφεραν σε μεγαλύτερο ποσοστό να κόψουν το κάπνισμα σε σύγκριση με καπνιστές των άλλων χωρών.
Τα αποτελέσματα της μελέτης ανακοινώθηκαν και σε πρόσφατο συνέδριο στις ΗΠΑ, ενώ όπως επισημαίνει η πνευμονολόγος Χρ. Γκράτζιου, αναπλ. καθηγήτρια Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, τα ποσοστά της καλής αποτελεσματικότητας των προγραμμάτων διακοπής που εφαρμόζονται στην Ελλάδα επιβεβαιώνει και η μακρόχρονη κλινική εμπειρία της λειτουργίας του Ειδικού Ιατρείου Διακοπής Καπνίσματος στη Μονάδα Νοσημάτων Θώρακος του Πανεπιστημίου Αθηνών στο Ευγενίδειο Θεραπευτήριο, το οποίο διευθύνει.
Μία πρόσφατη ανάλυση του Ειδικού Κέντρου βασισμένη σε 5.000 Έλληνες καπνιστές που προσήλθαν στο πρόγραμμα, έδειξε ότι οι Έλληνες καπνιστές που ζήτησαν βοήθεια ήταν ηλικίας γύρω στα 42 χρόνια (αν και τα τελευταία έτη έρχονται και νεότερα άτομα), κάπνιζαν 2-3 πακέτα την ημέρα (πολλοί και πάνω από 30 έτη), με βαριά εξάρτηση (σύμφωνα με ειδική κλίμακα που εκτιμά την εξάρτηση στη νικοτίνη) περισσότερο από άλλους Ευρωπαίους καπνιστές, με βαριές καπνίστριες και τις γυναίκες. Παρά τη μεγάλη και βαριά καπνιστική συνήθεια, τα ποσοστά επιτυχίας είναι μεγάλα και κυμαίνονται από 65% έως 80% των καπνιστών που καταφέρνουν να κόψουν το κάπνισμα κατά τη διάρκεια των 3 πρώτων μηνών (οι περισσότεροι σε 15 μέρες), δηλαδή 8 στα 10 άτομα καταφέρνουν να κόψουν το κάπνισμα μέσα στον πρώτο μήνα της προσπάθειάς τους.
Το ποσοστό της επιτυχίας έφτασε το 70,4% σε άτομα που έλαβαν φαρμακευτική αγωγή με βαρενικλίνη και το 86% σε όσους συμπλήρωσαν τον σωστό χρόνο θεραπείας και παρακολούθησης (12 εβδομάδες).
Το αν θα πετύχει κάποιος να κόψει το κάπνισμα, φαίνεται ότι δεν έχει σχέση με την ηλικία του ή τον αριθμό των τσιγάρων που καπνίζει αλλά ούτε και με την εξάρτησή του στη νικοτίνη, τονίζει η κ. Γκράτζιου, αλλά με την εξατομικευμένη προσέγγιση που μπορεί να γίνει σε ένα ειδικό τμήμα. Η επιτυχία του εξαρτάται από το πόσο θα ακολουθήσει τη θεραπεία και ποια ειδική αγωγή, που επιλέγεται από τον ειδικό ιατρό ανά περίπτωση (κάτι πολύ σημαντικό για την ατομική πορεία της επιτυχίας), όπως επίσης και από τη συμμόρφωσή του στο συνολικό πρόγραμμα υποστήριξης.
Η συμβουλευτική ιατρική και ψυχολογική υποστήριξη είναι σημαντικές παράμετροι επιτυχίας. Επίσης σημαντικό στοιχείο είναι μέσα από ένα πρόγραμμα που εφαρμόζεται από εκπαιδευμένη ομάδα επιστημόνων να δίνονται και κατάλληλες οδηγίες ώστε να προλάβουν να μην ξαναρχίσουν το κάπνισμα (κάτι που συμβαίνει συχνά αν δεν υπάρχει η κατάλληλη θεραπεία και ειδική υποστήριξη). Σύμφωνα με την εμπειρία του κέντρου, ανάλογα με τη διάρκεια της θεραπευτικής αγωγής και τη συμμόρφωση σε ένα τρίμηνο πρόγραμμα, μεγάλο ποσοστό παραμένουν πλέον μη καπνιστές (από 60-90%), με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα με τη βαρενικλίνη, ακόμη και ένα έτος μετά. Η παρακολούθηση των καπνιστών γίνεται πλέον και για περισσότερα χρόνια (έως 5 έτη ).
Η κ. Γκράτζιου προσθέτει πως η ύπαρξη ενός προβλήματος υγείας δεν αποτελεί πλέον αναστολή για την εφαρμογή ενός θεραπευτικού προγράμματος, δεδομένου ότι τα προγράμματα θεραπείας, ειδικά με τα νεότερα φάρμακα, μπορούν να ακολουθήσουν και καπνιστές με κάποιο χρόνιο νόσημα, όπως καρδιολογικά ή αγγειακά προβλήματα, αναπνευστικά προβλήματα, σακχαρώδη διαβήτη ή ακόμη και κάποιο ψυχιατρικό πρόβλημα. Η εμπειρία δείχνει ότι, παρ' όλες τις επιπλέον δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζουν αυτοί οι καπνιστές, μπορούν με την κατάλληλη θεραπεία να καταφέρουν να κόψουν το τσιγάρο πιο εύκολα, έχοντας βέβαια αναμφισβήτητο κέρδος υγείας. Ιδιαίτερη σημασία παίζει επίσης και σε αυτές τις ομάδες των καπνιστών η σωστή συμμόρφωση σε ένα πρόγραμμα (ιδίως τους 3 πρώτους μήνες), καθώς φαίνεται ότι οι καπνιστές που ακολουθούν μια πιο εντατική θεραπεία και παρακολούθηση τα καταφέρνουν καλύτερα.
*Περισσότερα για το πρόγραμμα διακοπής του Ειδικού Κέντρου στο site www.life-nosmoking.gr

http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=148033

Σάββατο, 3 Απριλίου 2010

15 αγαπημένα διαχρονικά ελληνικα τραγούδια


Γίνεται ο κόσμος μια σταλιά – Μικρές περιπλανήσεις, στίχοι: Στέργιος Παπαποστόλου, μουσική: Λεωνίδας Κουλίτσης, 1992
http://www.youtube.com/watch?v=IGwWKYYzia4

Δεν είσαι πουθενά – Μανώλης Λιδάκης-, στίχοι - μουσική: Βάσω Αλαγιάννη, 1995
http://www.youtube.com/watch?v=F8qEduG9OyM

Δεν έχω άλλη υπομονή - Βασίλης Παπακωνσταντίνου, στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος, μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης, 2000
http://www.youtube.com/watch?v=Hd-fYx3dpEQ

Δεν ξέρω πόσο σ' αγαπώ - Βίκυ Μοσχολιού, στίχοι: Χρήστος Αργυρόπουλος, μουσική: Απόστολος Καλδάρας, 1969
http://www.youtube.com/watch?v=rvo6VPSCesg

Θεωρία και πράξη - Δημήτρης Ζερβουδακης, στίχοι - μουσική: Γιώργος Ζήκας, 1996
http://www.youtube.com/watch?v=XDdzVUEZ2uE

Κίρκη – Νίκος Παπάζογλου, στίχοι - μουσική: Σωκράτης Μάλαμας, 1995
http://www.youtube.com/watch?v=BqCP25VAQbA

Μπαγάσας, στίχοι – μουσική - ερμηνεία: Νικόλας Άσιμος, 1989
http://www.youtube.com/watch?v=nAh45vCMOBQ

Νιώσε με, στίχοι- ερμηνεία: Μανώλης Ρασούλης, μουσική: Πέτρος Βαγιόπουλος, 1990
http://www.youtube.com/watch?v=I2AVmUaTr0c

Πριγκηπέσα, στίχοι – μουσική - ερμηνεία: Σωκράτης Μάλαμας, 2000
http://www.youtube.com/watch?v=v6lkQ0d2U7E

Σιγά μην κλάψω - Αγγελάκας και Οι Επισκέπτες, στίχοι - μουσική: Γιάννης Αγγελάκας, 2005
http://www.youtube.com/watch?v=bS-l3DTIGAI

Το καράβι - Μπέμπα Μπλανς, στίχοι: Χαράλαμπος Βασιλειάδης, μουσική: Γιώργος Ζαμπέτας, 1966
http://www.youtube.com/watch?v=9zbJlHxsRm4

Το πιο παράξενο τραγούδι - Πασχάλης Τερζής, στίχοι Μανώλης Ρασούλης, μουσική Χρήστος Νικολόπουλος, 1982
http://www.youtube.com/watch?v=xB3wSueb73w

Το πολλαπλό σου είδωλο - Χειμερινοί Κολυμβητές, στίχοι - μουσική: Αργύρης Μπακιρτζής, 1985
http://www.youtube.com/watch?v=SyC9wvZb2Zc

Τρελλή κι αδέσποτη - Νίκος Παπάζογλου, στίχοι: Μανώλης Ρασούλης, μουσική: Νίκος Ξυδάκης, 1978
http://www.youtube.com/watch?v=RpAJZ3wx9lg

Φταίω - Σοφία Εμφιετζή (Αθηναϊκή Κομπανία), στίχοι - μουσική: Δημήτρης Χατζηδιάκος, 1987
http://www.youtube.com/watch?v=-aoo0j9SL4c


Η ζωή είναι ένα μεγάλο ταξίδι. Εμπλουτίστε την με πολλά μικρότερα (του μυαλού και των ποδιών) για να την κάνετε πιο όμορφη!