Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012

Live Athens καλοκαίρι 2012




18/6
Lynyrd Skynyrd
Γήπεδο Baseball Ελληνικού

19-21/6
Ευρωπαϊκή γιορτή της μουσικής
Σύνταγμα, Κοτζιά, Κλαυθμώνος, Αβησσυνίας, Βαρνάβα, Μοναστηράκι, Θησείο και Ασωμάτων

20/6
Νίκος Πορτοκάλογλου
30 χρόνια ταξίδι με Ελευθερία Αρβανιτάκη και Νατάσα Μποφίλιου
Τεχνόπολη

20/6
Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας
Βεάκειο

22/6
Παντελής Θαλασσινός
Τεχνόπολη

22-23/6
Αφιέρωμα στον Μάρκο Βαμβακάρη
Στέλιος Βαμβακάρης, Δημήτρης Ζερβουδάκης, Σοφία Παπάζογλου, Γιάννης Κότσιρας
Ηρώδειο

27/6
Ejekt Festival 2012: James
Πλατεία Νερού, Ολυμπιακός Πόλος Φαλήρου

28-30/6
1ο Cuba Festival
Πλατείες και γήπεδο Baseball Ελληνικού

29/6
Σωκράτης Μάλαμας
Τεχνόπολη

30/6
Rockwave Festival 2012: Last Drive
Terra Vibe Park Μαλακάσα

1/7
Rockwave Festival 2012: Black Sabbath
Terra Vibe Park Μαλακάσα

2/7
Rockwave Festival 2012: Iggy Pop
Terra Vibe Park Μαλακάσα

2-3/7
Δήμητρα Γαλάνη - Χάρις Αλεξίου
Θέατρο Βράχων, Βύρωνας


3/7
Αφροδίτη Μάνου
Συνεπιβάτες: Κώστας Θωμαϊδης, Γιάννης Κότσιρας, Σταμάτης Κραουνάκης, Γιάννης Μηλιώκας, Θάνος Μικρούτσικος, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Ελένη Τσαλιγοπούλου
Τεχνόπολη



5/7
Θάνος Μικρούτσικος - Μαρία Φαραντούρη
Βεάκειο

8/7
Αφιέρωμα στη Δόμνα Σαμίου
Ελευθερία Αρβανιτάκη, Μανώλης Μητσιάς, Δημήτρης Μπάσης, Διονύσης Σαββόπουλος
Ηρώδειο

9/7
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Συμμετέχουν: Salvatore Adamo, Angelo Branduardi, Tonino Carotone, Cristophe, Χάρις Αλεξίου, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Χάρης Κατσιμίχας
Καλλιμάρμαρο

9/7
Ελευθερία Αρβανιτάκη – Μπάμπης Στόκας
Θέατρο Βράχων, Βύρωνας


10/7
Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Βεάκειο

11/7
Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας
Κηποθέατρο Παπάγου

12/7
Δημήτρης Ζερβουδάκης
Θέατρο Πέτρας


18/7
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Βεάκειο

21/7
Μελίνα Ασλανίδου - Δημήτρης Μπάσης
Θέατρο Πέτρας


23/7
Παντελής Θαλασσινός
Τεχνόπολη

24/7
Γιάννης Αγγελάκας
Βεάκειο


26/7
Γιάννης Σπανός
Τάνια Τσανακλίδου, Σταμάτης Κραουνάκης, Μανόλης Μητσιάς, Ελένη Δήμου, Κατερίνα Κούκα, Κώστας Καράλης, Στάθης Δρογώσης, Μελίνα Κανά
Βεάκειο
 
27/8
Γιάννης Αγγελάκας
Θέατρο «Αλέξης Μινωτής», Αιγάλεω

27/8
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Αισχύλεια, Παλαιό Ελαιουργείο-Παραλία Ελευσίνα

30/8
Χαΐνηδες
Τεχνόπολη

1/9
Γιάννης Χαρούλης
Βεάκειο

4/9
Red Hot Chili Peppers
Ολυμπιακό Στάδιο

5/9
Νατάσα Μποφίλιου
Τεχνόπολη

5/9
Μαχαιρίτσας – Σταρόβας
Βεάκειο

7/9
Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας
Αισχύλεια, Παλαιό Ελαιουργείο-Παραλία Ελευσίνα

8/9
Γιάννης Αγγελάκας
Θέατρο Άλσους Βεΐκου

10/9
Δημήτρης Ζερβουδάκης
Αισχύλεια, Παλαιό Ελαιουργείο-Παραλία Ελευσίνα


10/9
Γλυκερία
Θέατρο Βράχων, Βύρωνας

22/9
Γιάννης Αγγελάκας
Θέατρο Ρεματιάς Χαλανδρίου

Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

Από τις δικομματικές πελατείες, στις λαϊκές πλατείες...



Συνταξιδιώτες και συναγωνιστές, καλημέρα σας!
Είναι μια όντως καλή ημέρα (από) σήμερα.
Δύσκολη αλλά όχι ψεύτικη.
Η εντολή του λαού είναι πρόσφατη, πρέπει να αναλυθεί εις βάθος, αλλά είναι ήδη ευανάγνωστη σε αρκετά σημεία της.
Η συντριβή του δικομματισμού, όχι μόνον κατά το ένα αλλά και κατά τα δύο σκέλη, όχι μόνον είναι φανερή, αλλά δίνει «άλλον αέρα» στο λαό για τις επόμενες κινήσεις του. Όχι μόνο σε σχέση με τις επόμενες εκλογές, αλλά κυρίως σε σχέση με τις διεκδικήσεις του.
Ο λαός μπορεί να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτόν του και τις δυνάμεις του.
Σε αυτές τις εκλογές ηττήθηκε πατόκορφα το μιντιακό σύστημα χειραγώγησης του λαού, το σύστημα της άγριας κι αισχρής προπαγάνδας, το σύστημα που υποστήριξε εκβιαστικά διλήμματα, που βασίστηκε σε φαιά ψεύδη και συνήργησε σε όλες τις ενέργειες που έφεραν τη χώρα σε καθεστώς υποταγής και το λαό σε κατάσταση αιχμαλωσίας.
Το σύστημα αυτό, ΔΟΛ - ΣΚΑΪ - Μπόμπολας και λοιπές αντιδραστικές δυνάμεις, δεν έχει παραδεχθεί την ήττα του. Εξακολουθεί να λοιδορεί το ΣΥΡΙΖΑ (για την ώρα η «σοβαρότης» του ΚΚΕ τους είναι ανώδυνη), εξακολουθεί να σκορπά τον φόβο -εις μάτην!
Ο στερεοτυπικός τρόπος σκέψης στον οποίον βασίστηκε ο δικομματικός μονοκομματισμός ράγισε και σύντομα θα είναι ατελέσφορος.
Ο λαός θα μπει στον πειρασμό του καινούργιου, υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι η Αριστερά (κυρίως) θα έχει να του προτείνει μιαν πολιτική που θα υποστηρίζει την αυθεντία του λαού –ας περιμένουμε, τι προτάσεις θα ακούσουμε. Θα κριθούν με αυστηρότητα (ενθουσιασμό μπορούν να γεννήσουν τα αποτελέσματα μιας πολιτικής - για την ώρα βρισκόμαστε στις προτάσεις).
Ζούμε μια «πρόβα ιστορίας», όπως χαρακτηριστικά έγραψε στην «Καθημερινή» ο εκλεκτός συνάδελφος κ. Νίκος Ξυδάκης.
Η πολιτική των Μνημονιακών Δυνάμεων απονομιμοποιήθηκε, το ΛΑΟΣ και η κυρία Μπακογιάννη δεν μπήκαν στη Βουλή, ενώ ο κ. Σαμαράς χωρίς τη βοήθεια του καλπονοθευτικού νόμου θα «πήγαινε για τυρί» -όπου και μάλλον εν τέλει θα πάει, αν πορευθούμε προς τις επόμενες εκλογές με το λαό να απαιτεί το δίκιο του!
Όσον όμως απονομιμοποιήθηκε το Μνημόνιο, όσον απονομιμοποιήθηκε η ρητορική του ραγιαδισμού (σαν μαδημένες κότες ήταν ορισμένοι κι ορισμένες προχθές στα κανάλια), άλλο τόσο νομιμοποιήθηκε το ενδεχόμενο μιας αριστερής διακυβέρνησης στην Ελλάδα. Καμιά ιερή φρίκη πλέον, καμιά τερατολογία (ότι οι κομμουνιστές θα μας πάρουν τα σπίτια, τα οποία μας παίρνουν ή ήδη μας έχουν πάρει οι Τράπεζες) κι άλλα συναφή...
Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά στο ενδεχόμενο ενός νέου δρόμου.
Αν το ΚΚΕ είχε επιλέξει την «ποιητική» μιας άλλης στρατηγικής, όπως αυτή που τραγούδησε ο Ρίτσος λέγοντας ότι «εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε απ’ τον κόσμο, εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο, τότε αυτός ο δρόμος πάντα υπέρ του λαού, πάντα με το λαό στο προσκήνιο, πάντα με το λαό να κρίνει και να ελέγχει θα ήταν ένα δρόμος πιο βατός -δύσκολος πάντα, αλλά ανασχετικός στο Μνημόνιο και τις συνέπειες του εν πρώτοις, ανατρεπτικός του καπιταλισμού στη συνέχεια, διότι πλέον ο καπιταλισμός έχει φθάσει στα άκρα αυτού που ήταν πάντα: της οικονομικής φρίκης και του εκφασισμού της δημοκρατίας.
Σήμερα είναι μια άλλη μέρα, της οποίας ο δρόμος προς την επόμενη μέρα δεν είναι πλέον μονόδρομος.
Πρόκειται για μια νίκη του λαού που δεν αποκλείει, αλλά αντιθέτως υπόσχεται κι άλλες νίκες.
Εδώ είμαστε όλοι, εδώ και το μαρμαρένιο αλώνι.
Στάθης Σταυρόπουλος
enikos.gr
 

Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

Σχετικά με τη «Χρυσή Αυγή», τις εκλογές και τις τελευταίες δημοσκοπήσεις




Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις που δημοσιεύτηκαν, έδιναν από 3,5% - 5% στη «Χρυσή Αυγή». Οι μυστικές δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται στο Internet, δίνουν μέχρι και 8% στη «Χρυσή Αυγή». Στις προηγούμενες εκλογές η «Χρυσή Αυγή» είχε πάρει ποσοστό περίπου 0,5%.
Τα ποσοστά που δίνουν οι δημοσκοπήσεις στη «Χ.Α.» αντιστοιχούν σε 500.000-600.000 ψήφους.
Η πλειοψηφία των παραπάνω ψηφοφόρων δεν έχει δει ούτε μια φορά τον Αρχηγό ή άλλο εκπρόσωπο του Κόμματος, (κανείς τους δεν έχει εμφανιστεί σε μεγάλο Κανάλι), οι περισσότεροι δεν ξέρουν ούτε το όνομα του Αρχηγού του κόμματος, οι περισσότεροι δεν ξέρουν από ποιους και πώς έχει εκλεγεί ο Αρχηγός του κόμματος, δεν ξέρουν ποιες είναι οι επίσημες και ανεπίσημες θέσεις του κόμματος για τα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα του τόπου, οι περισσότεροι δεν ξέρουν το έμβλημα του κόμματος και υποθέτω δεν ξέρουν ούτε έναν από τους υποψήφιους βουλευτές του κόμματος, όπως πιθανόν δεν ξέρουν ούτε ένα μέλος αυτού του κόμματος.
Να υποθέσω ότι κάποιοι συμπολίτες μας έχουν δώσει «ραντεβού στα τυφλά με την Ιστορία» ή χειρότερα συνεχίζουν να ψηφίζουν τόσο ανεύθυνα όπως όταν ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ ή Ν.Δ.
Ο αρχηγός του κόμματος της «Χρυσής Αυγής» σε πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε στο «Κόντρα Channel» δήλωσε ότι είναι θαυμαστής του καθεστώτος της Χούντας των συνταγματαρχών που επιβλήθηκε στην χώρα από το 1967-1974 και ότι θαυμάζει ιδιαίτερα τον τότε αξιωματικό της Χούντας «Ντερτιλή». Επειδή έχουν περάσει 38 χρόνια από την πτώση της χούντας των συνταγματαρχών και όσοι είναι μικρότεροι από 48 ετών δεν έχουν ζωντανές μνήμες από εκείνη την περίοδο και επειδή τα κυβερνητικά κόμματα της μεταπολίτευσης φρόντισαν να μη διατηρηθούν ζωντανές οι μνήμες από εκείνη την περίοδο (στα σχολεία εξ’ άλλου δεν διδάσκεται η Ιστορία των τελευταίων χρόνων) θα ήθελα να θυμίσω μερικές καταστάσεις από εκείνη την περίοδο.
Η Χούντα επιβλήθηκε στη Χώρα με τα τανκς και τα όπλα καταλύοντας κάθε νόμιμη και εκλεγμένη εξουσία.
Το εκλεγμένο Κοινοβούλιο διαλύθηκε (η πλειοψηφία των βουλευτών συνελήφθηκε και στάλθηκε εξορία), η ηγεσία του δικαστικού σώματος αντικαταστάθηκε από άλλη φιλικά διακείμενη προς την χούντα, οι εκλεγμένοι Πρυτάνεις των Πανεπιστημίων αντικαταστάθηκαν από διορισμένους φιλικά διακείμενους προς την Χούντα.
Κάθε είδους δημοκρατική και συνδικαλιστική ελευθερία απαγορεύτηκε. Οι εφημερίδες και το ραδιόφωνο ήταν κάτω από αυστηρή λογοκρισία. Οποιοσδήποτε ήταν αντίθετος προς τη Χούντα και διατύπωνε ανοικτά την άποψη του έρχονταν αντιμέτωπος με την Κρατική Ασφάλεια ή την ΕΣΑ. Βασανιζόταν και στην συνέχεια τον έστελναν εξορία (Γυάρο ή Αη Στράτη ή Ζάτουνα κ.λ.π.).
Στα Πανεπιστήμια μέσα στα Αμφιθέατρα εκτός από φοιτητές υπήρχαν και άνθρωποι της Ασφάλειας. Στη Διοίκηση του Πανεπιστήμιου υπήρχε διορισμένος Στρατιωτικός Επίτροπος. Όποιος φοιτητής εξέφραζε αντίθετη άποψη προς το Καθεστώς στρατεύονταν υποχρεωτικά και τον στέλνανε στον Έβρο.
Στα σχολεία επικρατούσε στρατιωτική Πειθαρχία. Τα σχολεία ήταν χωρισμένα σε «Αρρένων» και «Θηλέων». Οι εκπαιδευτικοί είχαν το δικαίωμα χειροδικίας και άσκηση σωματικής και λεκτικής βίας κατά των μαθητών. Απαγορεύονταν τα μακριά μαλλιά στα αγόρια, τα κορίτσια ήταν υποχρεωμένα να φοράνε ΜΠΛΕ ποδιές πάνω από τα ρούχα και απαγορευόταν ο καλλωπισμός στις κοπέλες.
Η προσωπική ζωή των μαθητών παρακολουθείτο από τους Καθηγητές. Ιδιαίτερα στην επαρχία απαγορευόταν οι μαθητές να πηγαίνουν σινεμά ή γήπεδο χωρίς να συνοδεύονται από τους γονείς τους. Τα σχολικά βιβλία ήταν λογοκριμένα και κάθε αντίθετη με την χούντα άποψη είχε αφαιρεθεί.
Οι διαδηλώσεις, οι απεργίες και κάθε είδους διαμαρτυρία ήταν απαγορευμένες.



Η οικονομική Πολιτική (επίπεδο μισθών και κάθε είδους παροχή) αποφασιζόταν μεταξύ μελών της Χούντας και Εκπροσώπων του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων. Συλλογικές διαπραγματεύσεις δεν υπήρχαν. Συμβάσεις εργασίας δεν υπήρχαν.
Στα 7 χρόνια της Χούντας οι αυξήσεις στους μισθούς ήταν εντελώς περιορισμένες τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα. Εκτεταμένη φτώχια όπως υπάρχει σήμερα δεν υπήρχε. Όμως η Ελλάδα ήταν χώρα κυρίως αγροτική και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ήταν στην επαρχία. Επειδή το αγροτικό εισόδημα δεν έφτανε για όλους (ήταν παρά πολύ χαμηλό) κατά χιλιάδες φεύγανε μετανάστες στην Γερμανία, Αμερική και Αυστραλία. Κύρια πηγή συναλλάγματος για το Ελληνικό κράτος ήταν τα μεταναστευτικά εμβάσματα. Όσοι δεν φεύγανε μετανάστες πήγαιναν στις πόλεις για να δουλέψουν στα λίγα εργοστάσια που υπήρχαν σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και αλλού. Οι εσωτερικοί μετανάστες ζούσαν στην Αθήνα εκεί που σήμερα ζουν οι λαθρομετανάστες και που κανείς Έλληνας δεν θέλει πλέον να ζήσει.
Θυμίζω ότι αυτοκίνητο είχε μία οικογένεια στις 20 και τηλεόραση μία οικογένεια στις 5 περίπου.
Η Χούντα δεν πήρε δάνεια από το εξωτερικό, δεν ήθελε, αλλά και δεν μπορούσε να πάρει. Κανείς δεν την δάνειζε. Το καθεστώς ήταν διεθνώς απομονωμένο. Πολλοί διεθνείς οργανισμοί είχαν αποβάλλει από μέλος τους την Ελλάδα στα πρώτα χρόνια της Χούντας. Οι σχέσεις της Ελλάδας με την τότε Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ο.Κ.) είχαν παγώσει.
Καμία μεγάλη επένδυση και κανένα μεγάλο αναπτυξιακό έργο δεν έγινε την επταετία στην χώρα. Οι μόνες μεγάλες επενδύσεις ήταν τα διυλιστήρια της «Motor Oil» και «Μαμιδάκη» που έγιναν με δάνεια από Ελληνικές Τράπεζες και χρήματα των φορολογουμένων. Ενώ οι πόλεις μεγάλωναν, κανένα σοβαρό έργο υποδομών δεν γινόταν από το Κράτος. Σε πολλές περιοχές της Αθήνας δεν υπήρχε αποχέτευση, δεν υπήρχε σύστημα απορροής ομβρίων με συνέπεια πολλές περιοχές να πλημμυρίζουν σε μεγάλες βροχοπτώσεις.
Σχολεία δεν κτίζονταν, τα σχολικά κτίρια ήταν όλα παλιά και οι μαθητές συνωστίζονταν κατά 50 ή 60 ή και περισσότεροι μέσα στις αίθουσες.
Θυμίζω ότι τα μεγάλα έργα υποδομών στην Χώρα έγινα μετά το 1990 με δάνεια και Ευρωπαϊκή χρηματοδότηση (Μετρό, Αεροδρόμιο, Αττική Οδός, Αυτοκινητόδρομοι κ.λ.π.).
Διασπάθιση και σπατάλη του δημοσίου χρήματος γίνονταν από μέλη του Καθεστώτος, αλλά δεν έπαιρναν μεγάλη δημοσιότητα λόγω της λογοκρισίας. Ο ίδιος ο δικτάτορας Παπαδόπουλος είχε κτίσει με χρήματα του δημοσίου μια πολυτελή βίλλα στη κορυφή της Πάρνηθας. Εξ άλλου όποιος είχε πρόσβαση στο καθεστώς μπορούσε να κτίσει το αυθαίρετο του οπουδήποτε (είτε ήταν σπίτι, είτε εργοστάσιο) σε δάσος, σε παραλία, σε περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλους. Την εποχή εκείνη ξεκίνησε η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος της χώρας.
Η χούντα κατέρρευσε μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου (πάνω από 100 νεκροί στις 17 και 18 /11/1973) και μετά το προδοτικό πραξικόπημα στην Κύπρο (που έγινε από τη χούντα των Αθηνών) και που οδήγησε στη διχοτόμηση του νησιού και στην κατοχή του 40% από τους Τούρκους.
(Ο αξιωματικός Ντερτιλής που αναφέρθηκε στην αρχή, ήταν ο αξιωματικός που κυκλοφορούσε στις 18/11/1973 στην οδό Πατησίων με ένα περίστροφο στο χέρι. Καταδικάστηκε σε ισόβια μετά την πτώση της Χούντας για εν ψυχρώ δολοφονία αθώου περαστικού πολίτη).

Καθεστώτα σαν τη χούντα των συνταγματαρχών υπήρχαν και υπάρχουν και σε άλλες χώρες.
Το καθεστώς Καντάφι στην Λιβύη κατέρρευσε μετά από λαϊκή εξέγερση κα επέμβαση των Γάλλο-Αμερικάνων και Γερμανών που μοιράστηκαν τις πετρελαιοπηγές. Το καθεστώς Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ κατέρρευσε μετά από εισβολή των Αμερικάνων και Νατοϊκών δυνάμεων που ισοπέδωσαν την χώρα και μοιράζονται τις πετρελαιοπηγές. Το καθεστώς Μουμπάρακ στην Αίγυπτο κατέρρευσε μετά από λαϊκή εξέγερση που συνεχίζεται.

Στο επίσημο site της «Χρυσής Αυγής» αναφέρεται ότι η επίσημη Ιδεολογία του κόμματος είναι ο Εθνικισμός.

Σε όποιο κράτος επικράτησε ο απόλυτος Εθνικισμός οι κοινωνίες τους οδηγήθηκαν σε διεθνή απομόνωση, οικονομική, πολιτική και πολιτιστική. Η ίδια ιδεολογία επικράτησε και στη Γερμανία του μεσοπολέμου και ήταν η αφορμή για το ξέσπασμα του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου που άφησε πίσω του πάνω από 1.500.000 νεκρούς Ευρωπαίους, Αμερικάνους και Ιάπωνες, στα πεδία των μαχών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, σε κρεματόρια κ.λ.π.

Το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης είναι υπαρκτό και τεράστιο. Έχει δημιουργήσει κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα στη χώρα και προβλήματα Ασφάλειας. Το πρόβλημα δεν λύνεται με το να κυνηγάμε τους λαθρομετανάστες, να τους δέρνουμε ή και να τους πυροβολούμε. Η επίλυση του προβλήματος είναι αρμοδιότητα των οργάνων της επίσημης πολιτείας και προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να πιέζουν οι πολίτες.
Ένας μεγάλος έλεγε ότι η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται παρά μόνο σαν φάρσα. Στην Ελλάδα ίσως επαναληφθεί σαν Φάρσο-Τραγωδία.
Επειδή η (όποια) Δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα. Επειδή τα πολιτικά και οικονομικά εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί, θα λυθούν με διεύρυνση της Δημοκρατίας και όχι με συρρίκνωσή της.
Γι αυτό ας ψηφίσουμε με περίσκεψη, με γνώση και με υπευθυνότητα.
 

Κυριακή, 15 Απριλίου 2012

Με όπλα το σοκ και το δέος



«...Και να δεις που οι λαοί, της Ασίας των Περσών, θα πατήσουν το νόμο και δεν θα δίνουν το φόρο τους πια πιεσμένοι από το βασιλιά μας. Και θα πάψουν να τον προσκυνούν και να πέφτουν στα γόνατα. Γατί η δύναμη του βασιλιά έχει πλέον χαθεί...»
Αισχύλου «Πέρσες»

Τι είναι αυτό που μπορεί να οδηγήσει το Νίτσε, τη λαϊκή παράδοση, το λεγόμενο «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» ή το τελευταία περισσότερο δημοφιλές «Δόγμα του Σοκ» να βαδίσουν σε κοινά μονοπάτια, βρίσκοντας κοινό παρονομαστή στην Ελλάδα τού σήμερα; Η αλήθεια. Πλανάται σφόδρα όποιος θεωρεί ότι αυτή η Λερναία Ύδρα είναι μονάχα μία ή επιδέχεται μονάχα μία ερμηνεία, μία οπτική ή μία προσέγγιση. Κι ίσως αυτό που της δίνει μεγαλύτερη αξία ή που προκαλεί μεγαλύτερο δέος από την ίδια είναι η αναζήτησή της, με τον ίδιο τρόπο που το ταξίδι για την Ιθάκη διαφέρει από την ίδια την Ιθάκη...
Η Νεότερη Ιστορία είναι γραμμένη με τον τρόπο εκείνο που καθορίζεται από τις απόψεις των νικητών, οι οποίοι και επέβαλαν με ποικίλους τρόπους τις δογματικές αντιλήψεις τους στους ηττημένους, αλλά και στους αδύναμους λαούς, οι οποίοι δεν θα τολμούσαν να τις αντικρούσουν. Στις μέρες μας, η επιβολή ανάλογων νεοταξικών αντιλήψεων επιχειρείται με βασικά όπλα το σοκ, το φόβο, την παραπληροφόρηση, τη σύγχυση και την εξάρτηση.
Η σωστή άσκηση ψυχολογικής βίας θεωρητικά είναι το ισχυρότερο όπλο απέναντι στις κοινωνίες, προκειμένου αυτές να υποταχθούν στις βουλές των εξουσιαστικών κέντρων. Πρόκειται για εκείνες τις κρυφές ηγεμονίες που συνήθως κινούν τα νήματα από το ασφαλές αθέατο περιβάλλον τους, όπου και απλώνεται η τεράστια σκακιέρα πάνω στην οποία αποφασίζονται οι τύχες του κόσμου. Κι αυτό το μέσο πίεσης και εξουσίας των μαζών δεν είναι κάτι που γεννήθηκε στις μέρες μας, αλλά αποτελεί μια πανάρχαια στρατηγική η οποία εφαρμόστηκε με επιτυχία, άλλοτε με τη δύναμη των όπλων κι άλλες φορές χωρίς την αιματηρή χρήση τους.
Στο τέλος, πολλοί λαοί, που με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο νικήθηκαν και υποτάχθηκαν, έμειναν πειθήνια κάτω από το ζυγό του νικητή, χωρίς να τον εξαναγκάζουν να ασκήσει τη δύναμή του για να διατηρήσει την ηγεμονία του. Διότι στο σκλάβο φώλιαζε ο τρόμος που τον καθιστούσε υποχείριο του κατακτητή.
Η χρήση του σοκ και η διατήρηση του φόβου και της ανασφάλειας για να επιτύχουν ως εξουσιαστικά μέτρα, απαιτούν συνήθως εντυπωσιακές τιμωρίες παραδειγματικού χαρακτήρα, που υπενθυμίζουν στον αδύναμο την οδύνη της ήττας και της υποταγής του.
Το «δόγμα του σοκ και του τρόμου» χρησιμοποιήθηκε ευρέως κατά τη Νεότερη Ιστορία της Ευρώπης. Ενας από εκείνους που το εφάρμοσε με αποτελεσματικό -και φρικαλέο- τρόπο, ήταν ο Πάουλ Γιόζεφ Γκέμπελς (μέγας διαφωτιστής, υπουργός των Γερμανών εθνικοσοσιαλιστών και στενός συνεργάτης του Αδόλφου Χίτλερ), ο οποίος έδινε συχνά οδηγίες στους αξιωματούχους διοικητές του να επιχειρούν κατά διαστήματα μαζικές εκτελέσεις -έστω και αναίτια- προκειμένου να διατηρείται υποταγμένη η συνείδηση των κατακτημένων λαών στο βαθμό που ο ίδιος επιθυμούσε.
Κάτι ανάλογο προφανώς συμβαίνει και στην πατρίδα μας, αναίμακτο προς το παρόν αλλά μεταμφιεσμένο περίτεχνα σε «μια ιστορική αναγκαιότητα προς χάριν της ενότητας των λαών της Ευρώπης, ώστε να διατηρηθεί η ειρήνη και να εξασφαλισθεί στη μικρή χώρα μας ότι θα μείνει όρθια χωρίς να χρεοκοπήσει».
Η ψυχολογική βία, λοιπόν, συνεχίζει να ζει ανάμεσα στους απλούς πολίτες και να εκρήγνυται όταν το απαιτήσουν οι περιστάσεις που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των απανταχού εξουσιαστών. Και θα συνεχίσει να αποτελεί τον προσφιλέστερο μοχλό πίεσης, κυρίως σε βάρος των αδύναμων λαών, προκειμένου να πολτοποιηθούν οι συνειδήσεις τους και να καμφθούν οι εκδηλούμενες αντιδράσεις τους.

Το δόγμα του σοκ
Ο Νίτσε είχε υποστηρίξει πως «κανείς δεν επιθυμεί πραγματικά να βοηθήσει τον άλλον. Αντίθετα, οι άνθρωποι θέλουν μόνο να κυριαρχούν και να αυξάνουν την εξουσία τους». Από την άλλη, και η επιστήμη ενίοτε χρησιμοποιείται ποικιλοτρόπως για τον ίδιο σκοπό, ανάλογα με τα ζητήματα που απασχολούν την «επικαιρότητα» της εξουσίας.
Οι έννοιες της αλήθειας και της φύσης της εξουσίας έχουν απασχολήσει πλήθος ανθρώπων του πνεύματος και του κόσμου των ιδεών, καθώς και καθημερινούς ανθρώπους με ευρεία αντίληψη της πραγματικότητας, που, παρά τα όσα βιώνουν, δεν έχουν υποστεί ακόμη κάποιο «κούρεμα» της κοσμοθεωρίας τους. Όσοι αναζητούν την αλήθεια, πραγματικά γνωρίζουν καλά πως μπορούν να την προσεγγίσουν μονάχα μέσα από το σκεπτικισμό και τη δυσπιστία. Είναι όμως αυτό αρκετό για να αντιμετωπίσει κανείς τις προσωπικές του πεποιθήσεις, που στη συνέχεια μεταφράζονται στο μυαλό του σε «αλήθεια»; Τη βεβαιότητα, δηλαδή, ότι αυτό που θεωρεί το άτομο ως σωστό ισχύει πραγματικά; Πόσο έτοιμος είναι, λοιπόν, κανείς ξεκινώντας αυτό το ταξίδι; Τι γίνεται όταν ανακαλύπτει περισσότερη αλήθεια από θα ήθελε ή -χειρότερα- από όση μπορούσε να αντέξει;
Εδώ λοιπόν, έρχεται η επιστήμη της ψυχολογίας να επισημάνει πως στην αδυναμία μας να αντιμετωπίσουμε νέες καταστάσεις, που ανατρέπουν την αντίληψη που έχουμε για την πραγματικότητα (άρα και το αίσθημα ασφάλειας που μέχρι εκείνη τη στιγμή νιώθουμε), συμβαίνει συχνά να περνάμε στην προσκόλληση σε κάτι, μέσω του οποίου έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τον κόσμο. Σε πολλές περιπτώσεις, όταν αναλογιζόμαστε το πώς θα είναι η ζωή μας σε ένα άγνωστο (και άρα απρόβλεπτο και μη διαχειρίσιμο) μέλλον, δημιουργείται ένα λανθάνον αίσθημα ασφάλειας για την παρούσα άσχημη, ωστόσο νοείται διαχειρίσιμη, άρα και μη επικίνδυνη, εφόσον το άτομο έχει επιβιώσει βιώνοντάς την. Σε ακραίες δε περιπτώσεις, είναι δυνατόν το άτομο ή τα άτομα που βιώνουν αυτές τις φοβικές καταστάσεις να δεθούν συναισθηματικά τόσο με αυτές, όσο και με τα άτομα που τις έχουν προκαλέσει.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τεσσάρων Σουηδών πολιτών στη Στοκχόλμη το 1973, όπου ανέπτυξαν τέτοια συναισθήματα συμπάθειας με τους εγκληματίες που τους κρατούσαν ομήρους για έξι ημέρες σε ένα θησαυροφυλάκιο μιας τράπεζας, ώστε αντιστάθηκαν σθεναρά κατά την προσπάθεια των Αρχών να τους διασώσουν. Λίγο αργότερα αφού απελευθερώθηκαν, αρνήθηκαν να καταθέσουν εναντίον των απαγωγέων τους και προσφέρθηκαν να ενισχύσουν οικονομικά το δικαστικό τους αγώνα. Αυτή ήταν η πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση όπου το θύμα ανέπτυξε μια συμπάθεια, ένα «δεσμό» με τον απαγωγέα του, ένα γεγονός που «ονομάτισε» ένα σύνδρομο το οποίο πάσχιζαν να περιχαρακώσουν σε κάποιο επιστημονικό «κουτάκι» οι ιατροί και δικαστές της εποχής. Η υπόθεση αυτή στιγμάτισε σε τέτοιο βαθμό τα θύματα, ώστε κάποια από αυτά άλλαξαν το όνομά τους, μη μπορώντας να αντέξουν το βάρος της γέννησης αυτού του συνδρόμου.

Ένα αλλόκοτο σύνδρομο
Σύμφωνα με τους ειδικούς, το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» περιγράφει την ταύτιση των θυμάτων απαγωγής με τους απαγωγείς τους, ως αποτέλεσμα διαφόρων εσωτερικών διεργασιών του «μηχανισμού άμυνας του Εγώ». Υπό συνθήκες πίεσης, το άτομο αναζητεί τρόπους να επαναφέρει την ψυχική του ηρεμία και ισορροπία, προς αποφυγήν του άγχους που δημιουργεί η επίθεση, και ταυτίζεται με το θύτη, ώστε να διαμορφώσει θετικά συναισθήματα γι' αυτόν. Με αυτόν τον τρόπο εξυπηρετεί τη βασική αρχή του μηχανισμού άμυνας που υπαγορεύει ότι δεν μπορεί κάποιος να νιώθει φιλικά προς κάποιο εχθρικό πρόσωπο και άρα πρέπει να ταυτιστεί με το θύτη, μετατρέποντάς τον σε «καλό» πρόσωπο, κατά συνέπεια φιλικό κι επομένως ακίνδυνο.
Τα συμπτώματα του συνδρόμου ενδέχεται να διαρκέσουν χρόνια και σε μερικές περιπτώσεις δεν υποχωρούν εντελώς, ακόμη και μετά από μακροχρόνια θεραπεία και ψυχολογική υποστήριξη.
Τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου εμφανίζονται σε άτομα που βίωσαν μια φοβερή ψυχολογική πίεση (κακοποιημένες γυναίκες και παιδιά, άνθρωποι που έζησαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, αιχμάλωτοι πολέμου, όμηροι κ.ά.), όπου κάτω από αυτήν, αλλά και από ενδεχόμενη σωματική εξάντληση, είναι δυνατόν να ανέπτυξαν συμπεριφορές που σε άλλες συνθήκες θα θεωρούνταν παράλογες.
Αναφερόμαστε δηλαδή σε πράξεις ευγένειας από τους δράστες -ακόμη και πολύ μικρής σημασίας- οι οποίες παίρνουν σημαντικές διαστάσεις στην ψυχολογία του θύματος. Απόπειρες τρίτων για διάσωση, που εκλαμβάνονται από τα θύματα ως απειλή της ισορροπίας, συνεπώς αποδοκιμάζονται ή παρεμποδίζονται. Παρερμήνευση των κινήτρων των δραστών από το θύμα. Σύγχυση ως προς τη διάρκεια της ομηρίας, την οποία το θύμα αντιλαμβάνεται ως μικρότερης διάρκειας σε σχέση με την πραγματικότητα.

Η Πάτι που έγινε... Τάνια
Μία ακόμη γνωστή περίπτωση του «Συνδρόμου της Στοκχόλμης» είναι αυτή της Patty Hearst, κόρης ενός από τους πλουσιότερους Αμερικανούς εκδότες, που απήχθη για πολιτικούς λόγους από την οργάνωση «Symbionese Liberation Army» τον Φεβρουάριο του 1974 στην Καλιφόρνια. Αρχικά οι απαγωγείς ζήτησαν από τις Αρχές την ανταλλαγή της Patty με μέλη της οργάνωσής τους που βρίσκονταν στη φυλακή, αλλά όταν η αστυνομία αρνήθηκε, οι απαγωγείς στράφηκαν στην οικογένειά της με αίτημα να παραδοθεί φαγητό με μορφή ανθρωπιστικής βοήθειας σε χιλιάδες άπορους. Όμως, μετά την ικανοποίηση του αιτήματός τους, αρνήθηκαν να ελευθερώσουν την αιχμάλωτη. Λίγες εβδομάδες αργότερα, η Patty έγινε συνεργός των απαγωγέων, λαμβάνοντας μέρος σε ληστεία που οργάνωσαν, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο «Τάνια». Στη συνέχεια εκδόθηκε ένταλμα σύλληψής της, ενώ η υπόθεσή της αποχαρακτηρίστηκε ως «απαγωγή». Η ίδια συνελήφθη 14 μήνες αργότερα, αρνούμενη όλες τις κατηγορίες συμμετοχής της στην οργάνωση και αφορίζοντας τη δράση των μελών της. Στο δικαστήριο η Patty μίλησε για τις συνθήκες κράτησής της, περιγράφοντας την ψυχολογική και σωματική κακοποίηση που είχε δεχθεί από τους απαγωγείς, ζώντας δεμένη μέσα σε μια ντουλάπα με τα μάτια δεμένα.
Η απόπειρα ταύτισης της υπόθεσής της με αυτήν των «τεσσάρων της Στοκχόλμης» το 1973 δεν στάθηκε ικανό ελαφρυντικό για την περίπτωσή της, έτσι η Patty Hearst κρίθηκε ένοχη και εξέτισε ποινή φυλάκισης δύο χρόνων για ένοπλη ληστεία. Το 2001 και ενώ η επιστημονική κοινότητα είχε περιγράψει με σαφήνεια τη διαταραχή που ο Σουηδός ψυχίατρος και εγκληματολόγος Nils Bejerot πρωτοχαρακτήρισε ως «Σύνδρομο της Στοκχόλμης», η Patty έλαβε χάρη για τις κατηγορίες εναντίον της κατά την τελευταία μέρα της θητείας του τότε Αμερικανού προέδρου Μπιλ Κλίντον.

Δόγμα του σοκ και Ελλάδα
Στο διεθνές της best seller «Το Δόγμα του Σοκ», η συγγραφέας Naomi Klein μας δίνει μια εναλλακτική ιστορία της εποχής μας. Περιγράφει μια κατάσταση αμόκ στην οποία βρίσκεται η παγκόσμια τάξη και παραθέτει αδιάσειστα στοιχεία επιχειρώντας να αναλύσει την οικονομική επανάσταση των ελεύθερων αγορών, καθώς και τον καταστροφικό ρόλο του καπιταλισμού. Όλα αυτά συμβαίνουν μέσω στοχευμένων και μελετημένων κινήσεων που εφαρμόζονται από τους νεοφιλελεύθερους εμπνευστές και υποστηρικτές του που, χρησιμοποιώντας επανειλημμένα τη βία και μια σειρά από τρομακτικά σοκ, επιβάλλουν τις ακραίες πολιτικές τους.
Στην Ελλάδα τα αποτελέσματα από την εφαρμογή αυτού του «σοκ» είναι σχεδόν ίδια με εκείνα των χωρών της Λατινικής Αμερικής όπου εφαρμόστηκε τα προηγούμενα χρόνια. Αυτό συνέβη μέσω της μείωσης των μισθών και των εισοδημάτων, της αβάσταχτης φορολογίας, του κλεισίματος πολλών επιχειρήσεων, της εντατικοποίησης των ιδιωτικοποιήσεων, της πώλησης των δημόσιων εκτάσεων, της αύξησης της ανεργίας και της φτώχειας, της ύφεσης που μεγαλώνει και του δημόσιου χρέους που αυξάνεται.
Οι πολίτες της Ελλάδας ζουν τα τελευταία χρόνια κάτω από μεγάλη ψυχολογική πίεση, που εξελίσσεται δραματικά και που συχνά μεταφράζεται σε σωματική εξάντληση, με τα ποσοστά κατάθλιψης και αυτοκτονιών να έχουν αυξητική πορεία. Ωστόσο, παρακολουθώντας τα ποσοστά των κομμάτων που στοιχειοθετούν τον πολιτικό χώρο σήμερα, δεν μπορεί κανείς παρά να νιώσει έκπληξη από το παράδοξο της συνύπαρξης ενός μεγάλου ποσοστού που απαξιώνει σε σημαντικό βαθμό τα κόμματα και τους εκπροσώπους τους, παράλληλα με εκείνο που δεν επιλέγει τίποτε άλλο εκτός από αυτά τα ίδια κόμματα.

Συμπτώματα της κατάστασης σοκ
Τα συμπεράσματα που μπορεί να βγάλει κανείς εξετάζοντας προσεκτικά τα συμπτώματα του «Συνδρόμου της Στοκχόλμης» και της κατάστασης σοκ στην οποία βρισκόμαστε σήμερα προκαλούν ενδιαφέρον. Τα «συμπτώματα» αυτά περιλαμβάνουν τα εξής: Κοινωνικές παροχές των κυβερνώντων (κυρίως προεκλογικά) παίρνουν σημαντικές διαστάσεις στην ψυχολογία του κόσμου. Απόπειρες συλλογικοτήτων που επιθυμούν τη διάσωση της χώρας εκλαμβάνονται ως απειλή της ισορροπίας, αφού οι συνέπειες των προτάσεών τους κρίνονται απρόβλεπτες, άρα και οδυνηρές, με αποτέλεσμα να αποδοκιμάζονται ή να παρεμποδίζονται. Συχνά ο πολίτης παρερμηνεύει τις προθέσεις και τα κίνητρα των κυβερνώντων. Συχνά παραλληλίζεται η παροντική κατάσταση με μια παρελθοντική, την οποία ο κόσμος έχει εξιδανικεύσει τόσο ως προς τη διάρκεια όσο και ως προς τις συνέπειες. Με αυτόν τον τρόπο «κουκουλώνονται» άλλα σημαντικά γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στο παρόν.

Σφάξε με Αγά μου ν’ αγιάσω
Είναι δυνατόν μια παροιμία σαν και την παραπάνω να βρει εφαπτόμενο σημείο στο μέχρι τώρα σκεπτικό που έχει αναπτυχθεί; Κι όμως, αυτή η παροιμία χαρακτηρίζει γενικότερα όσους έχουν άτολμη και παθητική στάση. Αναφέρεται σε εκείνους που, φοβούμενοι να υπερασπιστούν και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, υποκρύπτουν τη δειλία τους προφασιζόμενοι μια δήθεν θυσία για το κοινό καλό και τις ανώτερες ηθικές αξίες. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τον κορυφαίο λαογράφο και θεμελιωτή των λαογραφικών σπουδών στην Ελλάδα, Νικόλαο Πολίτη, η φράση αυτή ελέχθη «από τους χριστιανούς, οι οποίοι, αντί να αμυνθούν για τη ζωή τους, προσδοκούσαν τον "στέφανον του μαρτυρίου", δειλιάζοντας μπροστά στους αλλόπιστους, υπομένοντας καρτερικά, χωρίς αντίσταση το θάνατο».
Τελικά αποδεικνύεται πως η Ιστορία επαναλαμβάνεται κάνοντας κύκλους και οι λαϊκές παροιμίες ταξιδεύουν στο χρόνο, έχοντας τη δική τους συμβολή στο συλλογισμό και το ταξίδι για την αλήθεια.
Εν κατακλείδι, συχνά το κυνήγι της αλήθειας μετατρέπεται σε έναν άνισο αγώνα, μιας και η πραγματικότητα ορίζεται κατ' επέκταση από την αντίληψή μας γι' αυτή και η αλήθεια παίρνει τη μορφή που επιλέγουμε να της δώσουμε εμείς οι ίδιοι. Αν πρέπει να κάνουμε κάτι, είναι να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και τα πράγματα από απόσταση, ακλουθώντας τη φωνή ενός ανθρώπου που γέννησε διαμάντια φιλοσοφικών αποφθεγμάτων για να φωτίζουν τη δική μας πορεία: «Η κοσμική προοπτική πάντα αποδυναμώνει την τραγωδία. Αν ανέβουμε αρκετά ψηλά θα φτάσουμε σε ένα ύψος όπου η τραγωδία παύει να φαίνεται τραγική», είπε ο μεγάλος Νίτσε.

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ – 23/3/2012