Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

Mετανάστες και ανεκτικότητα: πόσο μακριά είναι η Καλαβρία;


Άγριο ποδαρικό έκανε η νέα δεκαετία, σε μια Ευρώπη που θεωρεί τον εαυτό της προπύργιο του φιλελεύθερου πολιτισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων... Το βίαιο ξέσπασμα των μεταναστών στην Καλαβρία της Ιταλίας απέναντι στην ανελέητη εκμετάλλευση από τη Μαφία, που χρησιμοποίησε έως και όπλα για να «τιθασεύσει» τους σύγχρονους Σπαρτικούς, γκρέμισε τις ψευδαισθήσεις. Άραγε πόσο μακριά είναι το Ροζάρνο της Καλαβρίας από τη Μανωλάδα της Ηλείας;...
Στην ευθεία του χάρτη, ούτε 500 χιλιόμετρα. Την τεθλασμένη της πραγματικότητας, όμως, διαμορφώνουν οι προϋποθέσεις που οδήγησαν σε αυτή την εξέγερση, όπως και σε άλλες παλαιότερα, από τα φραουλοχώραφα της Ισπανίας έως τα προάστια του Παρισιού. Υπάρχουν στην Ελλάδα ανάλογες προϋποθέσεις; Και βέβαια, απαντούν ορισμένοι από τους εμπειρογνώμονες και ερευνητές που ρωτήσαμε. Μας θυμίζουν αντίστοιχες εντάσεις εδώ: Τύρναβος, Άρτα, Μανωλάδα, Παγανή Λέσβου, κέντρο Αθήνας. Μα υπάρχει στην Ελλάδα Μαφία; Όχι, αλλά ανθούν τα κυκλώματα εκμετάλλευσης της παράνομης εργασίας μεταναστών. Σε αυτό το σημείο, μπαίνουν σαν αντίβαρο οι αντιστάσεις της ελληνικής κοινωνίας, η οποία στις περισσότερες περιπτώσεις έκρυθμων καταστάσεων στάθηκε στο πλευρό των υφιστάμενων την εκμετάλλευση.
Κυρίαρχη παραφωνία; Η κραυγαλέα απουσία της πολιτείας, η οποία όχι μόνο δεν τους προστατεύει αλλά επιδίδεται σε ένα όργιο «διαπλοκής πολιτικής, οικονομίας και θεσμών για την εξυπηρέτηση αναγκών», διαιωνίζοντας την παράτυπη και συνεπώς ευάλωτη παρουσία τους στη χώρα. «Διότι εάν λειτουργούσαν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί, θα τους μάζευαν όλους, από τη Μανωλάδα, την Κρήτη και τόσες άλλες περιοχές», λέει ο Χαράλαμπος Κασίμης, καθηγητής Αγροτικής Κοινωνιολογίας στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο. Και τι θα απογίνονταν οι καλλιέργειες; Ήδη στην Καλαβρία, τα φρούτα σαπίζουν στα δέντρα...

Φραουλοχώραφα
Θα τραγουδούσαν σήμερα άραγε οι Μπιτλς για τα φραουλοχώραφα («Strawberry fields») με την ίδια νοσταλγία αν γνώριζαν τις συνθήκες «εντατικής» εργασίας σ' αυτά; Λίγα χρόνια πριν γίνουν τα επεισόδια στη Μανωλάδα, ώστε να μάθουμε για τους ξένους εργάτες που ζούσαν και δούλευαν ως σύγχρονοι δουλοπάροικοι στην Ηλεία, είχαν ξεσηκωθεί για τους ίδιους σχεδόν λόγους και στην Ουέλβα της Ισπανίας. Ως δεύτερη φραουλοπαραγωγός χώρα μετά τις ΗΠΑ, χρειάζεται, μόνο για τη σοδειά της συγκεκριμένης περιοχής, 55.000 εποχικούς εργάτες, αρκετοί εκ των οποίων μετανάστες χωρίς χαρτιά. Το 2003, ένας Μαροκινός δολοφονήθηκε, σε δύο έβαλαν φωτιά και τρεις τους ξυλοκόπησαν. Και αυτά δεν ήταν τα μοναδικά περιστατικά.
«Τέτοια γεγονότα, το Ροζάρνο, η Μανωλάδα και με άλλους τρόπους ο Άγιος Παντελεήμονας στην Αθήνα, παρά τις διαφορές στην ένταση της βίας και έναν αναγκαίο διαχωρισμό μεταξύ υπαίθρου και πόλης, μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό: το πέρασμα από τη γενική έκφραση απορριπτικών απόψεων στην ανάληψη συγκεκριμένης συλλογικής δράσης εφαρμογής της απόρριψης σε τοπική κλίμακα», παρατηρεί ο ερευνητής του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ), Γιώργος Κανδύλης.

Κοινά στοιχεία
«Τα κοινά στοιχεία είναι περισσότερα από όσα μπορούμε να φανταστούμε», λέει ο Μίλτος Παύλου, διευθυντής του Εθνικού Παρατηρητηρίου του Ρατσισμού και της Ξενοφοβίας (ΕΝΩΣΗ-ΚΕΜΟ/i-RED) και τα κωδικοποιεί σε επτά σημεία:
1) Οι μετανάστες αμείβονται αυτασφαλιζόμενοι με ημερομίσθια χαμηλότερα του ελάχιστου νόμιμου, ακόμη και μετά τη διεκδίκησή του.
2) Αντιμετωπίζονται με λεκτική και σωματική βία από παραγωγούς και τοπικούς παράγοντες, που λιγότερο ή περισσότερο ορατά λειτουργούν ως οργανωμένες ομάδες εκτός νομιμότητας.
3) Η διοίκηση και η αυτοδιοίκηση υποστηρίζουν ανοικτά τους παραγωγούς και τις ομάδες εκτός νομιμότητας και όχι τα θύματα της εκμετάλλευσης, υποβοηθούμενοι από την παράνομη ή αμφισβητούμενη νομιμότητα διαμονής τους στη χώρα. Έτσι η μεταναστευτική νομοθεσία στηρίζει την εκμετάλλευση και την υποτελή θέση των εργαζομένων.
4) Οι αρμόδιες δικαστικές ή διοικητικές αρχές δεν παρεμβαίνουν, παρά τις καταφανείς και σφοδρές παραβιάσεις του νόμου περί διακρίσεων στην εργασία αλλά και την υποκίνηση ρατσιστικής βίας δημοσίως ακόμη και από δημόσιους λειτουργούς.
5) Φορείς της τοπικής κοινωνίας, όπως τα εργατικά κέντρα, η κοινωνία των πολιτών αλλά και η εκκλησία, είτε κεντρικά (π.χ. Βατικανό) είτε απλοί κληρικοί στην ελληνική περιφέρεια (Άρτα), προσφέρουν στήριξη στους μετανάστες εργαζόμενους.
6) Η πρωτογενής παραγωγή έχει στηριχτεί μόνο στη χαμηλά αμειβόμενη εργασία, χωρίς ανταγωνιστικότητα, με αποτέλεσμα να καταρρέει μόλις εξαφανιστεί η στήριξη από ευρωπαϊκές επιχορηγήσεις.
7) Μέσα σε αυτές τις συνθήκες οικονομικής αποτυχίας και παρασιτικής επιχειρηματικότητας, οι μετανάστες, που ανήκουν στην πλέον ευάλωτη κατηγορία εργαζομένων, βαφτίζονται «προθύμως» παράνομοι και ανεπιθύμητοι.

Δυναμικό αντίδρασης
«Είναι φανερό ότι υπάρχει το δυναμικό μιας αντίδρασης εκ μέρους των μεταναστών», εκτιμά ο Κάρολος Καβουλάκος, συνεργάτης του Ινστιτούτου Αστικής και Αγροτικής Κοινωνιολογίας (ΙΑΑΚ) του ΕΚΚΕ και λέκτορας υπό διορισμό στο ΑΠΘ. Ωστόσο, δύο είναι κατά τη γνώμη του οι προϋποθέσεις για τέτοιου τύπου εξεγέρσεις:
Η έλλειψη δικαιωμάτων και κρατικής πολιτικής που θα διευκόλυνε την ένταξη και θεσμική έκφραση των μεταναστών είναι πιο πιθανό να τους οδηγήσει σε βίαιες αντιδράσεις ως τη μοναδική διαθέσιμη επιλογή για να ακουστεί η φωνή τους. Στη χώρα μας η κατάσταση είναι γνωστή: ατροφικό κοινωνικό κράτος, ατελή προγράμματα νομιμοποίησης που αποκλείουν χιλιάδες μετανάστες, εκτεταμένες πολιτικές καταστολής, που όχι μόνο ενθαρρύνουν αλλά αποτελούν ρατσιστική συμπεριφορά. Οι τελευταίες εξαγγελίες της κυβέρνησης αποπειρώνται μια πολιτική προς τη θετική κατεύθυνση: «Σε καμιά όμως περίπτωση δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για επίλυση του προβλήματος, καθώς τα μέτρα αφορούν κυρίως τους ήδη ενταγμένους».
Η ύπαρξη φαινομένων ακραίας εκμετάλλευσης και καταπίεσης των μεταναστών, και ακόμα περισσότερο η κατασκευή θυλάκων υπερβολικής εκμετάλλευσης. «Δυστυχώς στην Ελλάδα υπάρχουν τέτοια παραδείγματα. Θα έλεγε κανείς ότι σ' ένα βαθμό η αγροτική παραγωγή στηρίζεται σε τέτοιου είδους καταστάσεις».

«Black 'n' decker»...
Μπορεί να υπάρχουν τέτοια παραδείγματα αλλά η πραγματικότητα δείχνει και το βαθμό εξάρτησης της ελληνικής γεωργίας από την εργασία των μεταναστών: «Εργάτης στην ελληνική γεωργία σημαίνει μετανάστης», μας λέει ο Χ. Κασίμης. Επιστημονικές έρευνες που διενεργεί χρόνια στον αγροτικό χώρο καταδεικνύουν ότι στην αγροτική παραγωγή οι μισθωτοί είναι σχεδόν αποκλειστικά μετανάστες. Αν δεν υπήρχαν, «η εικόνα της ελληνικής υπαίθρου θα ήταν αυτή της εγκατάλειψης», τονίζει. «Οι εργοδότες τους ομολογούν: Οι Αλβανοί είναι το black'n'decker μας. Η παρουσία τους αποτελεί δομικό στοιχείο της γεωργικής παραγωγής στη χώρα μας ενώ η ευελιξία τους, τους επιτρέπει να παίζουν πλέον πολυλειτουργικό ρόλο. "Γρασάρουν" τις τοπικές κοινωνίες καθώς κάνουν τα πάντα: εκτός από τις καλλιέργειες, απασχολούνται στις οικοδομές, ακόμη και στις υπηρεσίες και τον τουρισμό, ανάλογα με την εποχή».
Δεν είναι μόνο ότι κάνουν τις δουλειές που οι γηγενείς αποφεύγουν ως κατώτερες. Νοικιάζουν σπίτια που θα έμεναν άδεια, ψωνίζουν, στέλνουν τα παιδιά στο σχολείο, αιμοδοτούν τα ασφαλιστικά ταμεία που διαφορετικά θα κατέρρεαν νωρίτερα. Είναι ο μοναδικός παράγοντας αύξησης του πληθυσμού και επιβράδυνσης της δημογραφικής γήρανσης. «Ο πρωτογενής τομέας, οι κατασκευές, οι υπηρεσίες είναι τομείς που ωφελήθηκαν άμεσα από αυτούς. Τα μεγάλα κατασκευαστικά έργα των κοινοτικών πλαισίων στήριξης καθώς και τα ολυμπιακά έργα δεν θα μπορούσαν να είχαν ολοκληρωθεί εγκαίρως χωρίς τη συμβολή των μεταναστών», παρατηρούν οι Σταύρος Ζωγραφάκης (επίκουρος καθηγητής στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο) και Θεόδωρος Μητράκος (ερευνητής Τράπεζας της Ελλάδος) στην εργασία τους με τίτλο «Πόσους μετανάστες μπορούμε να έχουμε;». «Τα καλλιεργούμενα φραουλοχώραφα στην περιοχή της Μανωλάδας αυξήθηκαν κατά 60% μέσα σε μία τριετία χάρη σε αυτούς», συμπληρώνει ο Χ. Κασίμης. Μήπως όλα τα παραπάνω αποσιωπούνται από τις ακραίες φωνές, που χρησιμοποιούν ως επιχείρημα την οικονομική κρίση για να διατυπώσουν το ξενοφοβικό τους κήρυγμα; Θα μπορούσε η κρίση να αποτελέσει τη θρυαλλίδα σε ένα τόσο εύφλεκτο περιβάλλον;
«Οι πιέσεις από την οικονομική κρίση θα είναι κυρίως ενδομεταναστευτικές και αυτό έχει ήδη διαπιστωθεί», λέει ο Χ. Κασίμης: «Οι νεοαφιχθέντες μετανάστες από Ασία, Βουλγαρία και Ρουμανία, με την παράνομη απασχόλησή τους τσακίζουν τα μεροκάματα. Οι παλαιότεροι μετανάστες υφίστανται διπλή πίεση. Από τη μια έχουν να πληρώσουν το κόστος της ένταξής τους, που συνδέεται με τις οικογενειακές τους ανάγκες. Από την άλλη, έχουν να ανταγωνιστούν την πίεση της φθηνότερης εργασίας που προσφέρουν οι νεοεισερχόμενοι παράνομα εργαζόμενοι».
Πιθανότερες θεωρεί τις ενδομεταναστευτικές εντάσεις και ο επίκουρος καθηγητής στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, Απόστολος Παπαδόπουλος: «Το πρόβλημα είναι ότι η οικονομική κρίση δημιουργεί την ευνοϊκότερη συγκυρία για όσους ήθελαν εκ προοιμίου να δηλώσουν την αντίθεσή τους στην τακτοποίηση των μεταναστών. Λογικά θα έπρεπε να ήμασταν υπέρ της οργάνωσης και νομιμοποίησής τους, γιατί με αυτό τον τρόπο οι διεκδικήσεις τους θα ήταν στο πλαίσιο του δημοκρατικού διαλόγου»...
«Η ελληνική κοινωνία είναι πιο προχωρημένη από τους θεσμούς, οι οποίοι έχουν καταδικάσει τους μετανάστες σε μια ομηρία χωρίς δικαιώματα, μια ανασφάλεια για τη νομιμότητα, που συμφέρει τους εργοδότες αφού καλύπτουν τις ανάγκες τους με χαμηλό κόστος εργασίας», λέει ο Χ. Κασίμης. «Θα βρεθεί ο τρόπος ώστε ακόμη και αν προχωρήσει η τακτοποίηση, να διατηρείται πάντοτε ένα "απόθεμα μη νόμιμων για να βολεύονται οι τοπικές κοινωνίες με χαμηλά μεροκάματα», αντιτείνει ο Απ. Παπαδόπουλος.
«Πρέπει να αποφύγουμε να μπούμε σε μια συζήτηση που συνδυάζει την ανασφάλεια λόγω της κρίσης με την ένταση ρατσιστικών επεισοδίων και συνακόλουθες αντιδράσεις των μεταναστών», συνιστά ο Κ. Καβουλάκος: «Δεν θα μας οδηγήσει παρά σε επιβεβαίωση μάλλον αντιδραστικών προσεγγίσεων».
Το μεγάλο ζητούμενο μοιάζει να είναι η έλλειψη πολιτικής για τη μετανάστευση, η οποία θα αναιρέσει τις προϋποθέσεις της πολλαπλής εκμετάλλευσης των μεταναστών.

Έλλειμμα πολιτικής
Ζητούμε τη γνώμη της Ιωάννας Τσίγκανου (αν. διευθύντρια στο Ινστιτούτο Κοινωνικής Πολιτικής του ΕΚΚΕ), υπεύθυνης της έρευνας με τίτλο «Επιχειρηματικότητα, κίνδυνοι και ανταγωνισμός στο κέντρο της Αθήνας» (2009). Έρευνα που αποδήμησε τον μύθο του μετανάστη εγκληματία καθώς οι ερωτώμενοι επιχειρηματίες-θύματα παράνομης ενέργειας απάντησαν ότι οι δράστες των επιθέσεων ανήκουν κυρίως σε μικτές ομάδες Ελλήνων-αλλοδαπών, δεύτεροι έρχονται οι Έλληνες και τρίτοι οι αλλοδαποί.
«Όταν συμβαίνουν γεγονότα όπως της Καλαβρίας, επικρατεί η τάση να εξομοιώνονται κοινωνικές καταστάσεις και συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στις δύο χώρες κάτω από τελείως διαφορετικές συνθήκες», μας λέει. «Η κατάσταση στην Καλαβρία δεν εκφράζει την κατάσταση που επικρατεί σε ολόκληρη την Ιταλία. Πολύ περισσότερο, δεν εκφράζει την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας. Τέτοια γεγονότα χρησιμοποιούνται, συχνά και από τα ΜΜΕ, για την ενεργοποίηση της "συλλογικής φοβίας" και ανασφάλειας, με αίτημα την αύξηση της καταστολής. Παράλληλα υποκινούν την αντιμετώπιση των μεταναστών ως "αποδιοπομπαίων τράγων". Μετατίθεται έτσι η προσοχή από τα ουσιαστικά ζητήματα της κοινωνικής ένταξης των μεταναστών και κατά συνέπεια μετατοπίζεται το κέντρο βάρους της λήψης πολιτικών αποφάσεων από μια κατεύθυνση ενσωμάτωσης προς μια κατεύθυνση αποκλεισμού».
Όμως η κοινωνία ποια στάση τηρεί; «Έρευνες έχουν καταδείξει ότι παρά τα διαπιστωμένα ρήγματα στη συνοχή της κοινωνίας μας -τα οποία υπερπροβάλλονται- και την αμήχανη αμφιθυμία του κοινωνικού σώματος απέναντι στο μεταναστευτικό ζήτημα, η "κοινωνική ανοχή" εξακολουθεί να υφίσταται και οι διάφορες προσπάθειες ενεργοποίησης της "συλλογικής φοβίας" συναντούν ακόμη σθεναρές αντιστάσεις. Επίσης, έχει καταδειχτεί ότι παρά την κρίση αξιοπιστίας των θεσμών, το οργανωμένο έγκλημα δεν έχει υποκαταστήσει βασικές και κυρίαρχες λειτουργίες του κράτους, όπως ισχύει με την ιταλική Μαφία».
Και η κρίση; «Σε συνθήκες σπανιότητας υλικών πόρων όπως η σημερινή, η εκμετάλλευση ανθρώπων και κοινωνικών ομάδων εντείνεται, και μάλιστα των πιο ευάλωτων μεταναστών χωρίς "φωνή" και δικαιώματα. Αυτό δημιουργεί τις προϋποθέσεις για περαιτέρω συμπίεσή τους και επαπειλεί κοινωνικές συγκρούσεις. Η αποφυγή τους δεν συναρτάται με τη λήψη μέτρων καταστολής αλλά με την προώθηση δράσεων κοινωνικής συμμετοχής», καταλήγει.

Ούνα φάτσα άλλη... ράτσα
Ο Μοαβία Αχμέτ, εκπρόσωπος του Ελληνικού Φόρουμ Μεταναστών, βάζει τα γέλια όταν τον ρωτάμε αν βλέπει να γίνεται στην Ελλάδα της Καλαβρίας: «Δεν το βλέπω καθόλου», λέει απερίφραστα και εξηγεί: «Οι Έλληνες είναι πολύ διαφορετικοί από τους Ιταλούς, οι οποίοι νομίζουν ότι ακόμη είναι οι Ρωμαίοι αποικιοκράτες που κατακτούν τον κόσμο. Είναι αλήθεια αυτό που είπε το Βατικανό αποκαλώντας τους Ιταλούς ρατσιστές. Και ο ίδιος ο Μπερλουσκόνι στην προηγούμενη θητεία του αναγκάστηκε να ζητήσει συγγνώμη από τον πρόεδρο της Αιγύπτου, επειδή έκανε λόγο για τον "ανώτερο πολιτισμό των Ευρωπαίων". Δεν είπε τίποτα άλλο από μια σκέψη διάχυτη στους Ιταλούς, όχι βέβαια σε όλους...».
«Οι Έλληνες διαφέρουν και κοινωνικά», συνεχίζει ο Μοαβία.«Ενα κομμάτι της ελληνικής κουλτούρας είναι συνδεδεμένο με την Ανατολή. Υπάρχει μεγάλη και βαθιά αντίληψη των θεμάτων της ελευθερίας και της δημοκρατίας, είναι αξίες ζωντανές και ισχυρές. Η ιστορία των Ελλήνων είναι γεμάτη από αγώνες κατά της εξουσίας, είτε ξένης είτε ντόπιας. Είναι μεμονωμένοι όσοι φέρονται και μιλάνε με ακραίο τρόπο. Η εκμετάλλευση στην Καλαβρία όχι μόνο είχε φτάσει σε απίστευτα όρια, αλλά ήθελαν και να τους πυροβολούν από πάνω. Δεν νομίζω όμως ότι ο μέσος Έλληνας θα δεχτεί κάτι τέτοιο. Το αντίθετο. Πριν από δύο χρόνια, μέρα μεσημέρι, σε ένα περιστατικό αστυνομικής βίας σε βάρος Αφρικανού μικροπωλητή στο Σύνταγμα, ήταν μια Ελληνίδα που άρπαξε το χέρι του κρατικού οργάνου για να τον σταματήσει από τις βιαιοπραγίες».

Έχουν επιτρέψει τη δημιουργία ομάδων πολιτοφυλακής που περιπολούν και ειδοποιούν...
«Ματωμένα» πορτοκάλια και μανταρίνια, σύμβολο ενός πονεμένου πλήθους «αλλοδαπών» που επίσης ματώνει κάθε μέρα στα χωράφια της Καλαβρίας, πέταξαν τις προάλλες στους δρόμους της Νάπολης κάτι λίγοι νεαροί, θύλακος αντίστασης κατά ρατσιστικών συμπεριφορών. Διαδήλωναν κατά του υπουργού Εσωτερικών και προερχόμενου από την ξενοφοβική Λίγκα του Βορρά, Ρομπέρτο Μαρόνι, που στο πρόσωπό του βλέπουν ένα «επονείδιστο κράτος». Πέρασαν μέρες από τις ταραχές του Ροζάρνο και τα φώτα έσβησαν. Οι κάτοικοι νιώθουν στενάχωρα όχι μόνο γιατί ελάχιστα αγροτικά χέρια έμειναν, αλλά και επειδή τους κατηγόρησαν «αδίκως» για ρατσισμό. «Δεν είμαστε ρατσιστές, αλλά...», είναι η συνήθης εισαγωγή μιας πρότασης. Οι μετανάστες φοβήθηκαν, το έσκασαν ή μεταφέρθηκαν «με τάξη» (λόγια του Μαρόνι) σε χώρους από όπου θα ξεκινήσει η διαδικασία απέλασής τους. Μόλις προχθές όμως ο υπουργός επανήλθε στο θέμα απαντώντας σε επερώτηση στη Γερουσία. Ούτε λίγο ούτε πολύ είπε ότι για όλα έφταιγαν οι παράνομοι μετανάστες, παρόλο που δεν ήταν εκεί! «Τα γεγονότα στο Ροζάρνο καθιστούν προφανείς τις αρνητικές συνέπειες της παράνομης μετανάστευσης την οποία η κυβέρνηση θα συνεχίσει να πατάσσει. Η πλειονότητα των ξένων στις ταραχές ωστόσο, ήταν νόμιμοι, αν και χωρίς σύμβαση εργασίας». Ή δεν είχαν δουλειά λοιπόν ή αυτή ήταν «μαύρη». Θύματα της καλαβρέζικης μαφίας, της Ν'ντρανγκέτα, των τοπικών αρχών που σφυρίζουν αδιάφορα, κάποιων εργοδοτών που βολεύονται... Όλοι έχουν την... ατζέντα τους. Πιο πιεστική αυτή της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι, που έχει τοπικές εκλογές το Μάρτιο. Τι μπορείς να δώσεις σε έναν ψηφοφόρο που τον διαφορετικό άνθρωπο τον αντιμετωπίζει με φόβο και δεν τον θέλει κοντά του; «Ασφάλεια», μέσω της καταστολής και «ομοιογένεια», μέσω της απέλασης.
Στην Ιταλία από χρόνια γίνονται θεσμικές παρεμβάσεις που οδηγούν σε διεύρυνση του τμήματος εκείνου της κοινωνίας, το οποίο όχι μόνο εκφέρει λόγο ανελεύθερο και ξενοφοβικό αλλά και αναλαμβάνει δυνάμει επικίνδυνες δράσεις. Έσχατη «πρωτοβουλία» η τροποποίηση του νόμου περί ασφάλειας, ώστε να περιλάβει άρθρο που επιτρέπει τη δημιουργία ομάδων εθελοντών πολιτών, αόπλων, οι οποίοι θα περιπολούν και θα ειδοποιούν τις δυνάμεις τάξης για διάφορα επεισόδια ή την παρουσία υπόπτων! Αναβίωση των μελανοχιτώνων, είπαν πολλοί. Αηδίες, απάντησε ο Μαρόνι. Το όνομά του πάντως φέρει ο νόμος που καθιστά ποινικό αδίκημα τη μη κατοχή νόμιμων εγγράφων μετανάστευσης. Είναι και πολλά άλλα όμως. Πριν από έναν χρόνο, κατά παράβαση των νόμων της Ε.Ε. η κυβέρνηση έβαλε 40 Αιγύπτιους αιτούντες ασύλου σε ένα αεροπλάνο και τους έστειλε πίσω στο Κάιρο. Χωρίς ακρόαση. Ένας βουλευτής της Λίγκας, ο Ματέο Σελβίνι, πρότεινε χωριστή συγκοινωνία για μετανάστες και «καθαρούς» Μιλανέζους και στην κοινότητα Κοκάλιο έγινε στις γιορτές επιχείρηση κατά των μεταναστών που πήρε το όνομα «Λευκά Χριστούγεννα». «Νομιμοποιημένες μορφές απαρτχάιντ», έγραψε η Unita. Σ' αυτό το σκηνικό, το ιταλικό οργανωμένο έγκλημα, η μαφία, πλουτίζει.
Η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο γίνεται ανεκτή όταν στρέφεται κατά μεταναστών, για να διατηρεί το γηγενή πληθυσμό ευχαριστημένο. Η στάση αυτή είναι ασφαλώς υποβολιμαία. Διότι σε συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, για την οποία ασφαλώς φέρουν ευθύνες και οι κρατούντες, το ευκολότερο πράγμα είναι όσοι πλήττονται να στρέψουν τα βέλη τους κατά εκείνου που λιγότερο μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να αρθρώσει αντεπιχείρημα το οποίο θα ακουστεί. Έτσι, αποδυναμώνεται εν τη γενέσει της η προσπάθεια όσων αντιστέκονται να αποκαλύψουν την έλλειψη πολιτικής βούλησης για ισονομία και κοινωνική ισότητα. Οι αποδιοπομπαίοι τράγοι πάντα ήταν πολύ χρήσιμοι.

«Αστυνομία - επιχειρηματίες συμμετείχαν σε εκφοβισμούς για σπάσιμο της απεργίας»
Μαροκινοί, Αφγανοί, Μπαγκλαντεσιανοί και Βούλγαροι εργάτες, απαραίτητοι για την καλλιέργεια και τη συγκομιδή της φράουλας και των άλλων προϊόντων στη Νέα Μανωλάδα Ηλείας, συνεχίζουν να γίνονται καθημερινώς αντικείμενα εκμετάλλευσης.
Θύτες, ορισμένοι ντόπιοι ασυνείδητοι μεγαλοαγρότες που, παρά τον θόρυβο και τη δημοσιότητα, εξακολουθούν να γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τους νόμους -ποντάροντας στις «υψηλές» γνωριμίες τους και καλυπτόμενοι πίσω από τη σιωπή των τοπικών παραγόντων- και θεωρούν τους μετανάστες «αναλώσιμους».
Περίπου δύο χρόνια μετά το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του περιοδικού «Έψιλον» της «Κ.Ε.», η κατάσταση στη Νέα Μανωλάδα παραμένει ίδια. Με την Τοπική Αυτοδιοίκηση να σηκώνει τα χέρια ψηλά, δηλώνοντας αδυναμία στην επίλυση του προβλήματος, και με ορισμένους από τους μεγαλοαγρότες να επιχειρούν να δώσουν λύση με δικά τους μέσα, αγοράζοντας ελάχιστα σε σχέση με τις ανάγκες στέγασης κοντέινερ.
«Δυστυχώς, παρά τις βαρύγδουπες υποσχέσεις δεν έχει γίνει τίποτα. Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη και τελευταία έχουν αρχίσει να εκδηλώνονται και κρούσματα εγκληματικότητας. Είμαστε απλοί παρατηρητές μια απαράδεκτης εικόνας που μας προβληματίζει πολύ», λέει στην «Ε» ο δήμαρχος της Βουπρασίας, Αντώνης Σερέτης.
Η περιοχή εξακολουθεί να είναι άβατο για τους δημοσιογράφους. Και επικίνδυνη για όσους επιχειρούν να κάνουν ρεπορτάζ: Ο δημοσιογράφος του ΑΝΤ-1 Κώστας Φλαμής, ο φωτογράφος της «Κ.Ε» Γιάννης Λιάκος, τηλεοπτικά συνεργεία, ακόμη και ο διευθυντής της τοπικής εφημερίδας του Πύργου «Αυγή», Ανδρέας Καπογιάννης, υπέστησαν τη φασιστική βία αγνώστων.
Ντόπιοι, που επιθυμούν για ευνόητους λόγους την ανωνυμία τους, λένε πως η περιοχή έχει πολλά κοινά με το Ροζάρνο της Καλαβρίας και τους ...κατατρεγμένους εργάτες γης που ξεσηκώθηκαν πρόσφατα και στη συνέχεια δέχτηκαν τη ρατσιστική βία από τους ντόπιους εργατονταβατζήδες.
Πριν από δύο χρόνια οι αλλοδαποί εργάτες απαίτησαν με δυναμικό τρόπο ένα αξιοπρεπές μεροκάματο για τη σκληρή δουλειά που προσέφεραν δουλεύοντας «ήλιο με ήλιο» στα θερμοκήπια και αυτό που εισέπραξαν ήταν η βία με την ανοχή του τοπικού αστυνομικού τμήματος. «Αγανακτισμένοι» πολίτες ξυλοκόπησαν δεκάδες αλλοδαπούς, την ίδια ώρα που άγνωστοι τοποθετούσαν και πυροδοτούσαν μασούρια με δυναμίτες στην κεντρική πλατεία της Νέας Μανωλάδας.
«Οι αστυνομικοί συμμετείχαν μαζί με τους επιχειρηματίες στον εκφοβισμό και στην προσπάθεια σπασίματος της απεργίας, ακόμη και με τη βίαιη προσαγωγή των αλλοδαπών εργατών, μεταβαίνοντας στα θερμοκήπια και προτρέποντας τους εργάτες να δουλέψουν με τη βία» είχε καταγγείλει στην «Ε» (21.4.2008) ο βουλευτής του ΚΚΕ Νίκος Καραθανασόπουλος.
Όμως τη βία στο πετσί τους βίωσαν και όσοι τόλμησαν να συμπαρασταθούν στους αλλοδαπούς. Ο γραμματέας της Ν.Ε. του ΚΚΕ Ηλείας Χρήστος Γιάνναρος, ο ιατροδικαστής του Πύργου Κοσμάς Αλεξίου και ο Σωτήρης Αναστασόπουλος, μέλος του ΚΚΕ, χτυπήθηκαν βάναυσα από ομάδα «αγανακτισμένων» φραουλοπαραγωγών, με την Αστυνομία να είναι απλός θεατής...
Ογδόντα συνολικά άτομα μέσω 43 δικογραφιών παραπέμπονται να δικαστούν, σύμφωνα με τις δικαστικές αρχές, για εκείνα τα γεγονότα.
Πέρσι τον Ιούνιο, δύο κτηνοτρόφοι, αφού βασάνισαν και λήστεψαν δύο αλλοδαπούς εργάτες γης, τους έδεσαν πίσω από τη μοτοσικλέτα τους και τους έσυραν σαν τα ζώα στο κέντρο του χωριού, θεωρώντας ότι ήταν οι κλέφτες του κοπαδιού τους.
Ένα μήνα μετά, άλλος «αγανακτισμένος» πολίτης εισέβαλε στο σπίτι εργάτη από το Μπαγκλαντές και τον χτύπησε με ρόπαλο, επειδή χρωστούσε κάποιο χρηματικό ποσό σε ομοεθνή του...
Για τους γνωρίζοντες καλά την κατάσταση στη Νέα Μανωλάδα Ηλείας, το ζήτημα της εκμετάλλευσης των χιλιάδων αλλοδαπών εργατών έχει πλάτος και βάθος...
Ένα αποκαλυπτικό Πόρισμα της Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛ.ΑΣ., που βρίσκεται στα χέρια του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών της Αμαλιάδας, αποδεικνύει με στοιχεία ότι στην περιοχή δρούσε επί σειρά ετών κύκλωμα υπαλλήλων του δήμου Βουπρασίας, αιρετών εκπροσώπων της Τ.Α. και ντόπιων αγροτών, που έναντι αμοιβής «τακτοποιούσε» με παράνομο τρόπο τα χαρτιά τους.

Διπλή η φτώχεια για μετανάστες
Τα φέρνουν βόλτα δυσκολότερα, μένουν σε μικρότερα σπίτια με λιγότερες ανέσεις, αντιμετωπίζουν έκτακτες ανάγκες με μεγαλύτερο ζόρι. Η φτώχεια δέρνει τους μετανάστες με διπλάσια ορμή από ό,τι τους Έλληνες. Υπάρχουν όμως διαφορές μεταξύ τους.
«Οι μετανάστες είναι πλέον πάνω από το 10% του πληθυσμού της Ελλάδας και αξίζει να δούμε ποιες είναι οι ομάδες εκείνες που δυσκολεύονται περισσότερο», λέει ο ερευνητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Θεόδωρος Μητράκος, που ξεκίνησε να επεξεργάζεται τα στοιχεία της Έρευνας Εισοδημάτων και Συνθηκών Διαβίωσης Νοικοκυριών της Στατιστικής Υπηρεσίας. Τα στοιχεία αυτά έρχονται από την έρευνα του 2007 και η επεξεργασία, που βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, στοχεύει στο να διαχωρίσει τη μεγάλη ομάδα των μεταναστών σε μικρότερες, ανάλογα με την υπηκοότητα του «αρχηγού» του νοικοκυριού ή της ομάδας πληθυσμού.
Σταθερά που δεν αλλάζει είναι η σχέση 1 προς 2 στα ποσοστά της φτώχειας, λέει ο κ. Μητράκος. Το 21% των Ελλήνων δηλώνει εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχειας, το οποίο ορίζεται διεθνώς ως το 60% του μέσου εισοδήματος. Στον μεταναστευτικό πληθυσμό, εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχειας δηλώνει συνολικά σχεδόν το 40%!
Όμως οι συνθήκες διαβίωσης δεν περιγράφονται μόνο από το ατομικό εισόδημα. Ένα νοικοκυριό μπορεί να ευνοείται από τη συνεισφορά πολλών μελών που συγκατοικούν, και αυτό συμβαίνει συχνά με τους μετανάστες. Το ερώτημα είναι εάν την ίδια στιγμή οι πολλοί συγκάτοικοι νιώθουν άνετα στην κατοικία τους, εάν το σπίτι προσφέρει στοιχειώδεις ανέσεις και πρόσβαση σε υπηρεσίες, εάν έχουν τη δυνατότητα να πάνε λίγες μέρες διακοπές...

Οι πλέον ευάλωτοι
Με ποσοστό που ξεπερνά το 50% του συνολικού μεταναστευτικού πληθυσμού, οι Αλβανοί διατηρούν τα περισσότερα νοικοκυριά. Φαίνεται όμως ότι, σε πολλά σημεία, οι συνθήκες διαβίωσής τους είναι λίγο ή αρκετά καλύτερες έναντι εκείνων που έχουν έρθει:
Από τα νέα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή τις χώρες που εντάχθηκαν μετά το 2004 και είναι: Βουλγαρία, Ρουμανία, Πολωνία, Ουγγαρία, Σλοβακία, Σλοβενία, Τσεχία, Λετονία, Λιθουανία, Εσθονία, Μάλτα (οι Κύπριοι προσμετρήθηκαν μαζί με τους Έλληνες).
Από χώρες της Ευρώπης εκτός Ε.Ε., δηλαδή εκείνες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, τις Ρωσία, Ουκρανία, Μολδαβία κ.λπ.
Από μη αναπτυγμένες χώρες Ασίας και Αφρικής.
Καλύτερα και από τους Έλληνες διαβιούν υπήκοοι από τις 15 χώρες-παλαιότερα μέλη της Ε.Ε. και τον υπόλοιπο αναπτυγμένο κόσμο.
Ενδεικτικά είναι τα ευρήματα της έρευνας για το μέγεθος της κατοικίας. Σε σπίτι μικρότερο των 60 τετραγωνικών μέτρων δηλώνουν ότι μένουν το 66,7% όσων προέρχονται από τις νέες χώρες της Ε.Ε., το 57,9% από χώρες εκτός Ε.Ε. και το 53,6% των μεταναστών από φτωχές χώρες Ασίας και Αφρικής. Οι Έλληνες που ζουν σε μικρά σπίτια είναι το 19,7% του συνόλου ενώ το ποσοστό πέφτει στο 6,7% για μετανάστες από πλουσιότερες χώρες.
Περισσότεροι από τους μισούς Αλβανούς μένουν σε κατοικίες της αμέσως μεγαλύτερης κατηγορίας 61-90 τ.μ. Στην ίδια κατηγορία κατοικίας καταγράφονται τα μεγαλύτερα ποσοστά και στους Έλληνες.
Ωστόσο ένας στους τρεις Έλληνες δηλώνει ακόμη μεγαλύτερη κατοικία (91-130 τ.μ.) όπου τα ποσοστά των φτωχών μεταναστών αρχίζουν να φθίνουν επικινδύνως, παρά το γεγονός ότι κάποιοι διαμορφώνουν πολυπληθείς ομάδες συγκατοίκησης. Στην κατηγορία άνω των 130 τ.μ. εξαφανίζονται Αλβανοί και φτωχοί Ευρωπαίοι.

Βεράντα και καλοριφέρ
Η βεράντα (και όχι το απλό μπαλκόνι) είναι δομικό στοιχείο του υπαίθριου ελληνικού βίου στις τελευταίες δεκαετίες. Ίσως γι' αυτό το 43,2% των Ελλήνων δηλώνει ότι διαθέτει στην κατοικία του. Όμως, το ποσοστό πέφτει κάτω από το μισό όταν μιλούμε για νοικοκυριά μεταναστών. Η ικανοποιητική θέρμανση είναι δικαίωμα κατοχυρωμένο για το 84,8% των Ελλήνων -δεν ισχύει το ίδιο για έναν στους δύο μετανάστες από φτωχές χώρες της Ε.Ε.
Διακοπές μίας εβδομάδας τον χρόνο δηλώνουν ότι μπορούν να κάνουν οι μισοί Έλληνες αλλά τα ποσοστά πέφτουν πολύ χαμηλότερα για τους μετανάστες. Το ίδιο συμβαίνει με τη δυνατότητα αντιμετώπισης έκτακτων πλην αναγκαίων δαπανών (όπως π.χ. μια ιατρική επέμβαση) όπου δύο στους τρεις Έλληνες μπορούν να αντεπεξέλθουν ενώ το ποσοστό για τους εκτός Ε.Ε. Ευρωπαίους πέφτει στο 36,8%.
Στενότητα χώρου στην κατοικία δηλώνει ένας στους πέντε Έλληνες (19,2%), υπερδιπλάσιοι Αλβανοί και Αφρό-Ασιάτες σχεδόν τριπλάσιοι (55,6%) φτωχοί Ευρωπαίοι. Τη μεγαλύτερη δυσκολία στην κάλυψη των οικονομικών αναγκών σε ποσοστό 53,6% δηλώνουν οι Αφρο-Ασιάτες, που είναι στις «πρώτες» θέσεις και ως προς τον βαθμό επιβάρυνσης από τις δαπάνες κατοικίας.

Καταγραφή περιστατικών ρατσιστικής συμπεριφοράς
Οι διεκδικήσεις των μεταναστών στη χώρα μας, οι άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους και τα φαινόμενα ρατσιστικής συμπεριφοράς εναντίον τους δεν εξαντλούνται στη Μανωλάδα.
Μόνο μέσα στο 2009, το κέντρο πληροφόρησης και τεκμηρίωσης για τον ρατσισμό «Αντιγόνη» παραθέτει σωρεία περιστατικών βίας, όπου πρωταγωνιστούν κυρίως ένστολοι. Μεταξύ άλλων:
* Εσκεμμένη καταστροφή Κορανίου από αστυνομικό (ακολούθησε ξεσηκωμός).
* Κρούσματα ρατσιστικής βίας και μισαλλοδοξίας στον Άγιο Παντελεήμονα.
* Αφγανός, θύμα αστυνομικής βίας στην οδό Μενάνδρου.
* Βασανισμούς από αστυνομικούς στα Α.Τ. Ομονοίας, Ακροπόλεως, Κυψέλης, Σύμης.
* Βεβήλωση τάφων στο Εβραϊκό Νεκροταφείο Ιωαννίνων και Συναγωγής στον Βόλο.
* Εκφοβισμός και ξυλοδαρμός σε βάρος μετανάστη παντοπώλη στην περιοχή του Γκύζη (Αθήνα).
* Θανάσιμος τραυματισμός Κούρδου στην Ηγουμενίτσα, από άνδρες του Λιμενικού.
* Σκανδαλώδης παύση της έρευνας για την υπόθεση της Κωνσταντίνας Κούνεβα.
* Ξυλοδαρμός δεκαεννέα Πακιστανών από οργανωμένες ομάδες σε συνοικίες της Αθήνας.
* Πυροβολισμοί κατά αλλοδαπών στην Ομόνοια.
* Συνεχείς επιθέσεις στο Αιγάλεω.
* Ξυλοδαρμοί στο Κέντρο Κράτησης της Παγανής Λέσβου.
* «Επιχειρήσεις-σκούπα» στο κέντρο της Αθήνας - Εκκένωση Εφετείου.
* Ισοπέδωση καταυλισμού Πάτρας.
* Εμπρηστική επίθεση σε χώρο λατρείας Μουσουλμάνων.
* Επίθεση κατά Ρουμάνων και Πακιστανών μεταναστών στη Λακωνία.
* «Γραφείο εύρεσης εργασίας» που «ειδικευόταν» σε εμπορία ανθρώπων.
* Επιθέσεις σε βάρος Πακιστανών στη Νίκαια.
* Διωγμοί και κακοποιήσεις σε βάρος των Ρομά Λευκάδας.
* «Αυτοστραγγαλισμός» μετανάστη στο Α.Τ. Ελληνικού.
* Θανάσιμος τραυματισμός Πακιστανού στο Α.Τ. Νίκαιας.
Αξίζει να αναφερθούν δύο ακόμη περιστατικά στην περιφέρεια:
* Στην Άρτα, τον Δεκέμβριο του 2007, οι ιερείς επτά χωριών ξεσηκώθηκαν κατά των συγχωριανών τους και της πολιτείας για την άγρια εκμετάλλευση των μεταναστών, όταν 120 Ρουμάνοι, που ζούσαν σ' ένα παλιό πτηνοτροφείο, κινδύνευσαν να καούν ζωντανοί από πυρκαγιά που ξεκίνησε από την αυτοσχέδια ξυλόσομπα που είχαν για να ζεσταίνονται. Απευθύνουν ανοικτή επιστολή με τίτλο «Ο Χριστός φέτος γεννήθηκε στη γέφυρα». Το φαινόμενο απασχόλησε και φέτος, όπως κατήγγειλε ο νομάρχης Άρτας.
*Στον Τύρναβο, τον Μάιο του 2005 οι Αλβανοί εργάτες ζητούν μεροκάματο 30 ευρώ. Ο Δήμος εξέδωσε στα αλβανικά την εξής απειλητική ανακοίνωση: «Γνωρίζουμε σε όλους τους μετανάστες ότι βάσει της άδειας εργασίας, υπογεγραμμένη από εσάς, το ημερομίσθιο της εργάσιμης ημέρας είναι 25,64 ευρώ για το 8ωρο. Σε περίπτωση που κάποιος από εσάς ζητάει περισσότερα, κινδυνεύει να απορριφθεί η άδεια εργασίας, μαζί και η άδεια παραμονής από τη Δημαρχία και τη Νομαρχία».

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=23/01/2010&id=124204

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2010

2009, η χρονιά του μαύρου τρόμου


Υπάρχει και μια κατηγορία ειδήσεων που οι δημοσιογραφικοί απολογισμοί του 2009 παρέλειψαν εντελώς. Όχι επειδή στερείται «θεαματικότητας», αλλά επειδή η εξαφάνισή της βολεύει με το παραπάνω όλα τα κυρίαρχα στερεότυπα περί δημόσιας τάξης.
Το πυρπολημένο τζαμί στον Αγ. Παντελεήμονα (23.5.09) Εκτός από χρονιά οικονομικής κρίσης, το 2009 υπήρξε για τα ΜΜΕ και η κατ' εξοχήν «χρονιά της (πολιτικής) βίας». Μπήκε στη σκιά της νεανικής εξέγερσης του Δεκέμβρη, με μια πρωτοχρονιάτικη Αθήνα πλημμυρισμένη από ασφαλίτες λόγω του φόβου επανάληψης των «επεισοδίων» γύρω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας Συντάγματος. Συνέχισε με το επικοινωνιακό ξεσάλωμα περί «κατάρρευσης της τάξης», «γενικευμένης ανασφάλειας», «μεταναστευτικής απειλής» κι «αναβίωσης της τρομοκρατίας», για να καταλήξει στην πανηγυρική νομιμοποίηση της ακροδεξιάς ατζέντας μετά τις ευρωεκλογές του Ιούνη.
Κατάληξη λίγο πολύ αναμενόμενη, άλλωστε, αφού από τα κανάλια σαν «βία» εκλαμβάνεται κυρίως ό,τι έχει αντικαθεστωτικό πρόσημο ή δεν ταυτίζεται με τις κυρίαρχες ελληνοχριστιανικές αξίες. Ένα ολιγόλεπτο σπάσιμο βιτρινών στο Κολωνάκι παρουσιάστηκε έτσι σχεδόν σαν κήρυξη πολέμου, την ίδια στιγμή που βομβιστικές επιθέσεις και η (απείρως πιο επικίνδυνη για το κράτος δικαίου) ενεργός συνεργασία των σωμάτων ασφαλείας με ένοπλες ναζιστικές συμμορίες περνούσαν απλώς στα «ψιλά».
Γιατί το 2009 αποτέλεσε ορόσημο και από αυτή την άποψη: η ακροδεξιά, φασιστική και ρατσιστική βία σημείωσε αξιοσημείωτη κλιμάκωση, περνώντας από τις διάχυτες βιαιότητες και τα σποραδικά μαχαιρώματα προηγούμενων εποχών σε οργανωμένες επιθέσεις με στρατιωτικές χειροβομβίδες κι αυτοσχέδιους εκρηκτικούς ή εμπρηστικούς μηχανισμούς κατά του πολύμορφου «εσωτερικού εχθρού».
Για πρώτη μάλιστα φορά, μετά το 1974, η συντεταγμένη κρατική εξουσία και τα καθωσπρέπει ΜΜΕ έδειξαν όχι μόνο να ανέχονται, αλλά και να υποθάλπουν συνειδητά αυτό το κύμα της «μαύρης βίας», στις «ηπιότερες» τουλάχιστον εκδοχές του, ως απάντηση στην κρίση νομιμοποίησης και στην απώλεια ελέγχου του «πεζοδρομίου» κατά το πρώτο δεκαπενθήμερο του Δεκέμβρη. Το ανοιχτό πατρονάρισμα των ρατσιστικών «επιτροπών κατοίκων» και των χρυσαυγιτών «συμπαραστατών» τους από την ηγεσία του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, με αποκορύφωμα την εμφάνιση ένοπλων παρακρατικών συμμοριών με λοστούς και μολότοφ (!) στο πλευρό των ΜΑΤ, ήταν απλώς η κορυφή του παγόβουνου αυτού του ευρύτερου μετασχηματισμού.
Σε αντίθεση προς την «αριστερή» κι «αντιεξουσιαστική» βία, που μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου παρουσιάζει μια σχετική ύφεση, η «μαύρη» βία εμφανίζει, αντίθετα, σαφείς τάσεις πύκνωσης -με πέρασμα, μάλιστα, από τις «μαζικές» σε όλο και περισσότερες «αντάρτικες» ενέργειες.
Άγνωστο αν αυτό οφείλεται σε αυτονόμηση κάποιων μηχανισμών μετά την τελευταία πολιτική αλλαγή ή στην αυξανόμενη αίσθηση ασυλίας που προσδίδει στους δράστες το ακαταδίωκτο. Όπως επίσης αγνοούμε κατά πόσον αυτοί οι τελευταίοι έχουν εμπνευστεί από το γνωστό βιβλίο του εκπροσώπου τύπου του κ. Μεϊμαράκη στο ΥΠΕΘΑ. Βιβλίο που αναδείχθηκε σε μπεστ σέλερ της ακροδεξιάς την τελευταία τριετία και το οποίο, υπενθυμίζουμε, ευαγγελίζεται την ανάληψη ένοπλης τρομοκρατικής «αντίστασης» απ' τους «εθνικιστές» σε περίπτωση εκλογικής επιτυχίας της κεντροαριστεράς, ως πρώτο βήμα για την ανατροπή των «εθνομηδενιστών» με στρατιωτικό πραξικόπημα.
Το βέβαιο είναι πάντως ότι ο ίδιος ο κ. Χρυσοχοΐδης, που κατά τις πρώτες μέρες της νέας υπουργίας του επιδιδόταν σε λεονταρισμούς απειλώντας όσους υφισταμένους του «σχετίζονται» με τους χρυσαυγίτες, τώρα πια περιορίζεται απλώς σε «διαπιστώσεις» και (αυτοεκπληρούμενες;) προφητείες:
«Σε λίγο θα έχουμε και ακροδεξιά τρομοκρατικά φαινόμενα από ομάδες που εμφανίζονται σιγά σιγά και δεν τις ξέρουμε ακόμα» («Το Βήμα», 13.12.09).
Ο κατάλογος που ακολουθεί περιλαμβάνει τις γνωστότερες (κι εν πολλοίς τις σημαντικότερες) από τις βίαιες ενέργειες ακροδεξιάς και ρατσιστικής τρομοκρατίας που πραγματοποιήθηκαν (κι έγιναν γνωστές) μέσα στο 2009. Δεν είναι εξαντλητικός, για τον απλό λόγο ότι μεγάλο μέρος των βιαιοπραγιών «χαμηλής έντασης», δύσκολα -ή κατά τύχη- έρχονται στο φως.
Η παράθεση των συμβάντων με ημερολογιακή σειρά αποτυπώνει πάντως αρκετά καθαρά την αυξανόμενη προσφυγή της ακροδεξιάς σε μορφές πολιτικής τρομοκρατίας, με στόχο τον «εσωτερικό εχθρό» και δη το κίνημα της ελευθεριακής νεολαίας (στέκια, καταλήψεις στέγης, ραδιοσταθμοί).
Αξιοσημείωτη είναι επίσης η πύκνωση των επιθέσεων σε επαρχιακές πόλεις όπως τα Χανιά, την οποία τοπικοί παρατηρητές αποδίδουν στον ανταγωνισμό τοπικών ακροδεξιών συμμοριών για τον έλεγχο του «χώρου».
17 Ιανουαρίου: Επίθεση κρανοφόρων μελών του ακροδεξιού Πατριωτικού Ελληνικού Συνδέσμου με παλούκια και πέτρες στην Ιατρική Σχολή Λάρισας, εναντίον διαδηλωτών που διαμαρτύρονταν για τη δίωξη των συλληφθέντων του Δεκεμβρίου με τον «αντιτρομοκρατικό». Επέμβαση των ΜΑΤ για την προστασία των επιδρομέων. Η Τ.Ο. του ΠΑΣΟΚ καταδικάζει την «προβοκάτσια ακροδεξιών στοιχείων που προσπάθησαν να δυναμιτίσουν την κατάσταση», ενώ ο ΠΕΣ υπερασπίζεται δημόσια την ενέργειά του διακηρύσσοντας πως «η ερυθρά τρομοκρατία δεν θα περάσει».
21 Ιανουαρίου: Ενέδρα ακροδεξιών έξω από την κατάληψη «Αντι-Info Cafe», στην πλατεία Γαρδένιας στου Ζωγράφου, κατά τη διάρκεια ρεμπέτικης βραδιάς. Απόκρουσή τους, με σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι ενός απ' τους οργανωτές της εκδήλωσης.
21 Ιανουαρίου: Φωτιά στον καταυλισμό των Αφγανών στην Πάτρα (καταστροφή περίπου 40 παραπηγμάτων και του σχολείου-ιατρείου). Στο σημείο της πυρκαγιάς βρέθηκαν γκαζάκια, ενώ περίοικοι παρότρυναν τους πυροσβέστες να μην τη σβήσουν.
28 Ιανουαρίου: Ρατσιστική επιδρομή 7 ατόμων σε σπίτι Πακιστανών στη Νίκαια. Ξυλοδαρμός των ενοίκων, αρπαγή χρημάτων και διαβατηρίων.
24 Φεβρουαρίου: Δολοφονική επίθεση με χειροβομβίδα εναντίον του Στεκιού Μεταναστών και των γραφείων του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, στην οδό Τσαμαδού στα Εξάρχεια. Η χειροβομβίδα ρίχτηκε στο παράθυρο του στεκιού στις 10 μ.μ., κατά τη διάρκεια εκδήλωσης για τους αντιρρησίες συνείδησης, αλλά δεν πέρασε το διπλό τζάμι κι εξερράγη στο δρόμο, προκαλώντας ζημιές σε διπλανά κτίρια. Καταδίωξη του δράστη από περιοίκους αλλά διαφυγή του με Ι.Χ. που τον περίμενε σε γειτονικό δρόμο. «Θάψιμο» του γεγονότος από τα ΜΜΕ με την ενεργό συμμετοχή «αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ.», που προσπαθούν να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις με διάφορα σενάρια.
1-5 Μαρτίου: Τρεις διαδοχικές ρατσιστικές επιθέσεις από ομάδα 10-15 φασιστών κατά ανύποπτων Πακιστανών σε δρόμους του Αιγάλεω, με αποτέλεσμα 4 τραυματίες (οι δύο σοβαρά) και τρεις τουλάχιστον ληστείες σε βάρος μεταναστών της περιοχής.
29 Μαρτίου: Ενέδρα τριών μελών της Οργάνωσης Εθνικιστών Ρεθύμνου (ΟΕΡ) στο φοιτητή Γιώργο Μωραΐτη, συνδικαλιστή της αριστερής παράταξης ΕΑΑΚ, και σοβαρός τραυματισμός του. Με καθυστέρηση κάμποσων ημερών η ναζιστική οργάνωση «αποποιείται» την ευθύνη για «το θλιβερό περιστατικό», κάνοντας λόγο για «προβοκάτσια»: «Ανόητοι, ανιστόρητοι, ανθέλληνες, χωρίς αρχές, ιδανικά, ηθική και πιστεύω, ξενοκίνητοι υπηρέτες ύπουλων και ανθελληνικών σχεδίων, μας πετάξατε το "τυρί" αλλά εμείς είδαμε τη φάκα, είμαστε παρόντες εκεί που πρέπει και όταν πρέπει».
2 Απριλίου: Νυχτερινή επιδρομή ακροδεξιών στον χώρο «Προκάτ 35» στο Πανεπιστήμιο Πάτρας. Υλικές φθορές κι «υπογραφή» των επιδρομέων με εθνικιστικά συνθήματα.
23 Απριλίου: Εκπρόσωποι της Πακιστανικής Κοινότητας Αθήνας καταγγέλλουν σε συνέντευξη τύπου πάνω από 30 επιθέσεις εναντίον ομοεθνών τους μεταναστών από δύο μηχανοκίνητες ρατσιστικές συμμορίες μέσα στο τελευταίο 15νθήμερο (Ν. Ιωνία, Καλογρέζα, Γαλάτσι, Περισσός, Ηράκλειο), με τουλάχιστον 19 τραυματίες.
8-9 Μαΐου: Κινητοποίηση της «Χρυσής Αυγής» στην Καλαμάτα, εναντίον επετειακής εκδήλωσης της τοπικής αντιεξουσιαστικής κίνησης «Αλάνια του Νέδοντα» για την πολύνεκρη ιστορική απεργία του 1934. Επίθεση εναντίον ζευγαριού αντιεξουσιαστών σε ουζερί της πόλης, σοβαρός τραυματισμός τους και ξυλοδαρμός σερβιτόρου που επιχείρησε να παρέμβει (8.5).
Επιδρομή των χρυσαυγιτών στο σιδηροδρομικό σταθμό σε αναζήτηση «αναρχικών», επιθέσεις σε εργαζομένους του ΟΣΕ και τραυματισμός 2 μεταναστών, χωρίς την παραμικρή αντίδραση της ΕΛ.ΑΣ. (9.5).
9 Μαΐου: Επίθεση εκατό περίπου κρανοφόρων χρυσαυγιτών με ασπίδες, ρόπαλα και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης (απ' αυτές που διαθέτει η ΕΛ.ΑΣ.), υπό την κάλυψη και προστασία διμοιριών των ΜΑΤ, εναντίον των ασιατών προσφύγων που στεγάζονται στο χώρο του παλιού Εφετείου, στην Ομόνοια. Βίαιη διάλυση αντιφασιστών που είχαν συγκεντρωθεί για να προστατέψουν τους πρόσφυγες. Τουλάχιστον 5 μετανάστες τραυματίες.
10 Μαΐου: Επίθεση χρυσαυγιτών στην Καλαμάτα, με κατσαβίδια και λοστούς εναντίον εκδήλωσης κατά των παράνομων κεραιών κινητής τηλεφωνίας και τραυματισμός 3 ατόμων.
10 Μαΐου: Επίθεση «αγνώστων» στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Περιστερίου, με υλικές ζημιές.
23 Μαΐου: Νυχτερινός εμπρησμός από ομάδα «αγνώστων» ενός υπόγειου μουσουλμανικού χώρου προσευχής στην οδό Αριστομένους, στον Άγιο Παντελεήμονα. Μέσα στο χώρο βρίσκονταν πέντε μετανάστες απ' το Μπαγκλαντές, που μεταφέρθηκαν τραυματισμένοι στο νοσοκομείο.
26 Μαΐου: Εμπρησμός από «αγνώστους» του υπογείου της εκκλησίας του Αγ. Παντελεήμονα, όπου ο (προγραμμένος από τους τοπικούς ρατσιστές) παπάς περιέθαλπε το χειμώνα τους πρόσφυγες της περιοχής (8.45 μ.μ.).
Ξυλοδαρμοί δημοσιογράφων κι ενός μέλους του ΚΚΕ που διαμαρτυρήθηκε επειδή ακροδεξιοί με μαχαίρια απειλούσαν περαστικούς μετανάστες.
2 Ιουνίου: Τρομοκρατική επιδρομή της «Χρυσής Αυγής» στην Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου, με σκοπό τη ματαίωση της παρουσίασης του ελληνο-μακεδονικού λεξικού από το «Ουράνιο Τόξο» με συμμετοχή ελλήνων και ξένων πανεπιστημιακών.
3 Ιουνίου: Πυρπόληση από «αγνώστους» του κεντρικού προεκλογικού περιπτέρου του αριστερού σχηματισμού ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μπροστά από την Εθνική Βιβλιοθήκη (0.30 π.μ.).
6 Ιουνίου: Ομαδικός δημόσιος ξυλοδαρμός σύρου μετανάστη στο Ρέθυμνο από 20-25 μέλη της ΟΕΡ. Μια βδομάδα μετά, η οργάνωση αποποιείται κάθε ευθύνη για «τα γεγονότα της 6ης Ιουνίου», κατηγορώντας τα τοπικά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ -που ανέδειξαν το ζήτημα- ότι «ακολουθούν την τακτική των αφεντικών τους, των Εβραίων, με την αιώνια κλάψα και κακία».
9 Ιουνίου: Επίθεση ροπαλοφόρων ακροδεξιών σε πολίτη που πήγε το παιδί του στην παιδική χαρά του Αγ. Παντελεήμονα, την οποία η τοπική «Επιτροπή Κατοίκων» έχει κλείσει διά της βίας. Προσαγωγή του πολίτη από τα ΜΑΤ για... «προκλητική συμπεριφορά», και πολιορκία του τμήματος από «αγανακτισμένους πολίτες».
5 Ιουλίου: Νυχτερινή βομβιστική επίθεση (πυροσωλήνας με μπαρούτι) κατά του αριστερού στεκιού «Σφεντόνα» της φοιτητικής παράταξης «Αγωνιστικές Κινήσεις», στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Υλικές ζημιές στην είσοδο του κτιρίου και σε σταθμευμένο Ι.Χ.
7 Ιουλίου: Χρυσαυγίτες επιτίθενται μέσα από τις γραμμές των ΜΑΤ, εκσφενδονίζοντας μολότοφ, εναντίον αντιρατσιστικής διαδήλωσης 2.500 ατόμων. Το γεγονός καταγράφεται φωτογραφικά, χωρίς την παραμικρή αντίδραση της «φυσικής και πολιτικής» ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ.
9 Ιουλίου: Επίθεση 15-20 ακροδεξιών με μολότοφ, φωτοβολίδες και καπνογόνα στην κατάληψη στέγης Βίλα Αμαλίας (11.30 μ.μ.), μετά το τέλος θεατρικής παράστασης. Ορμητήριο των επιτιθέμενων ήταν η πλατεία Αγίου Παντελεήμονα, όπου μισή ώρα νωρίτερα οι συγκεντρωμένοι ρατσιστές είχαν συνομιλία με τον υπουργό Δημόσιας Τάξης Χρήστο Μαρκογιαννάκη.
Απόκρουση των επιδρομών από τους καταληψίες, με τους πρώτους να εγκαταλείπουν τσάντα με 3 μολότοφ.
21 Ιουλίου: Επίθεση «αγνώστων» με 3 μολότοφ σε εγκαταλειμμένο βαγόνι του ΟΣΕ, στην Πανεπιστημιούπολη του ΑΠΘ, που στεγάζει το αντιεξουσιαστικό Radio Revolt. Μικρής έκτασης υλικές καταστροφές, που δεν παρεμποδίζουν τη λειτουργία του.
25 Ιουλίου: Έκρηξη εμπρηστικού μηχανισμού (γκαζάκια) στην Κατάληψη ΥΦΑΝΕΤ, στη Θεσσαλονίκη (5 π.μ.). Σβήσιμο της φωτιάς από τους κατοίκους, με τη βοήθεια γειτόνων.
1 Αυγούστου: Επιδρομή 2 κρανοφόρων που επέβαιναν σε μοτοσικλέτα στην κατάληψη του κτήματος Πραπόπουλου, στο Χαλάνδρι. Απόπειρα διάρρηξης και σοβαρός τραυματισμός με λοστούς στο κεφάλι ενός άστεγου μετανάστη που βρισκόταν συμπτωματικά εκεί. Οι δράστες φεύγουν εγκαταλείποντας ένα στουπί με βενζίνη.
4 Αυγούστου: Νέα νυχτερινή επίθεση «αγνώστων» στην συμπρωτεύουσα στο βαγόνι του Radio Revolt, στο χώρο του ΑΠΘ, και πυρπόλησή του.
26 Αυγούστου: Επίθεση «αγνώστων» με κροτίδες στο υπόγειο τζαμί της οδού Αριστομένους, στον Άγιο Παντελεήμονα, ενώ πολλοί μουσουλμάνοι μετανάστες βρίσκονταν μέσα για το ραμαζάνι (8.30 μ.μ.).
13 Σεπτεμβρίου: Επιδρομή καμιάς εικοσαριάς κρανοφόρων ακροδεξιών με παλούκια στην κατάληψη Rosa Nera, στα Χανιά, τη στιγμή που σε άλλο σημείο της πόλης πραγματοποιείται το ετήσιο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ.
«Στην είσοδο χτύπησαν μια μητέρα, το μαθητή γιο της, ένα φίλο του και ένα μετανάστη. Φεύγοντας χτύπησαν έναν ηλικιωμένο και το γιο του, που φιλοξενούνται στην κατάληψη κι εκείνη την ώρα επέστρεφαν σ' αυτήν» (από την ανακοίνωση της Rosa Nera).
1 Οκτωβρίου: Πυρπόληση του κεντρικού προεκλογικού περιπτέρου του αριστερού σχηματισμού ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μπροστά από την Εθνική Βιβλιοθήκη (1.40 π.μ.). Οι δράστες άφησαν ως «επισκεπτήριο» φέιγ βολάν της «Χρυσής Αυγής». Περίπτερα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν επίσης καταστραφεί στα Χανιά (17.9), τη Ν. Ιωνία και το Παγκράτι.
1 Οκτωβρίου: Επίθεση χρυσαυγιτών κατά της τραγουδίστριας Σοφίας Παπάζογλου με καυστικό σπρέι στο πρόσωπο έξω από το μετρό της Κατεχάκη, όταν αρνήθηκε να πάρει το προεκλογικό υλικό που μοίραζαν. Μεταφορά της κοπέλας στο νοσοκομείο με εγκαύματα. Η ναζιστική οργάνωση «διαψεύδει» το συμβάν.
29 Οκτωβρίου: Επίθεση «αγνώστων» στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο του Παλιού Κυλικείου, στη Ρόδο (ξημερώματα). Υλικές φθορές.
30 Οκτωβρίου: Επίθεση χρυσαυγιτών στον ηθοποιό Πάνο Μουζουράκη με δακρυγόνο σπρέι έξω απ' το κλαμπ όπου εργάζεται, ως «τιμωρία» για κάποιο «αντεθνικό» βίντεό του. Η «Χρυσή Αυγή» αρνείται την πατρότητα της επίθεσης, με το επιχείρημα «δεν είμαστε οργάνωση, άρα δεν έχουμε μέλη»!
2 Νοεμβρίου: Επίθεση με μολότοφ (4.30 π.μ.) στην κατάληψη στέγης της Λέλας Καραγιάννη 37, λίγες ώρες πριν από την αντιρατσιστική συναυλία στον Αγ. Παντελεήμονα.
3 Νοεμβρίου: Επίθεση τα ξημερώματα με μολότοφ στην κατάληψη στέγης Βίλα Αμαλίας. Όπως επισημαίνουν οι καταληψίες, «το δελτίο που δίνει η διεύθυνση ασφαλείας και αναπαράγουν οι δημοσιογράφοι κάνει λόγο για πέντε δράστες. Κάτι θα ξέρουν...».
8 Νοεμβρίου: Επίθεση 15 ατόμων στο Μεσολόγγι με λοστούς και καδρόνια εναντίον 4 μεταναστών, σοβαρός τραυματισμός και μεταφορά τους στο νοσοκομείο για περίθαλψη.
15 Νοεμβρίου: Απρόκλητη νυχτερινή επίθεση και ξυλοδαρμός δύο πολιτών σε δρόμο των Χανίων από ομάδα 10 ακροδεξιών, που τους αποκαλούν «αναρχικούς» και «κομμούνια».
22 Νοεμβρίου: Δημόσιος ξυλοδαρμός δύο παιδιών αραβικής καταγωγής σε κεντρική πλατεία του Άργους από ομάδα νεαρών Ελλήνων, που τα καλούσε «να φύγουν από την Ελλάδα».
23 Νοεμβρίου: Βραδινή ρατσιστική επιδρομή 40 κουκουλοφόρων ακροδεξιών με σιδερολοστούς, μολότοφ και μαχαίρια εναντίον καταστημάτων Αράβων στο Ν. Κόσμο. Υλικές καταστροφές, αρπαγή των ταμείων και σοβαρός τραυματισμός τριών μεταναστών.
24 Νοεμβρίου: Έκρηξη ισχυρής βόμβας στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Buena Ventura της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης Θεσσαλονίκης (3.55 π.μ.).
Το ρεπορτάζ της «Ε» καταγράφει «θραύσματα σφηνωμένα σε τοίχους και αυτοκίνητα, σπασμένα τζάμια πολυκατοικιών σε ακτίνα 15 μέτρων και μια γειτονιά τρομοκρατημένη». Ο εκρηκτικός μηχανισμός ήταν παρόμοιος με αυτόν που χρησιμοποιήθηκε τον Ιούλιο κατά της «Σφεντόνας».
8 Δεκεμβρίου: Επίθεση ομάδας ακροδεξιών σε μετανάστες σε κεντρική πλατεία των Χανίων, με αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό ενός Παλαιστίνιου κι ενός Μαροκινού.
11 Δεκεμβρίου: Επίθεση χρυσαυγιτών με σιδερογροθιές σε δύο νέους στο Σύνταγμα και τραυματισμός τους επειδή είχαν «αναρχίζουσα» εμφάνιση. Σύμφωνα με το επίσημο site της, η ναζιστική οργάνωση πραγματοποιούσε εκείνη την ώρα «πολιτική δράση» στην περιοχή του Συντάγματος.
15 Δεκεμβρίου: Μεσονύκτια επίθεση με 2 μολότοφ από ισάριθμους επιβάτες μοτοσικλέτας σε σπίτι στο Γαλατά Χανίων, όπου μένει ο πατέρας ενός από τα δύο θύματα της φασιστικής επίθεσης της 15ης Νοεμβρίου. Γι' αυτή την τελευταία, σύμφωνα με τον τοπικό τύπο, συνελήφθη 20χρονος, ο οποίος... αφέθηκε ελεύθερος λόγω παρέλευσης του αυτόφωρου. Από την επίθεση στο σπίτι προκλήθηκαν υλικές ζημιές και κινδύνευσαν 5 άτομα, ανάμεσά τους ένα μικρό παιδί, που βρισκόταν μέσα.
16 Δεκεμβρίου: Εμπρηστική επίθεση στο Κοινωνικό Στέκι - Στέκι Μεταναστών στα Χανιά (7 π.μ.), μια μέρα πριν από το προγραμματισμένο συλλαλητήριο για τις πρόσφατες φασιστικές επιθέσεις στην πόλη (περίπου 15-20 μέσα σ' ένα δεκαήμερο, σύμφωνα με τους εκπροσώπους του Στεκιού). Οι δράστες προκάλεσαν υλικές ζημιές κι «υπέγραψαν» στον τοίχο με σβάστικες.
18 Δεκεμβρίου: Επιδρομή κρανοφόρων ακροδεξιών στο Στέκι της Ανοιχτής Συνέλευσης Δυτικών Συνοικιών, στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης. Υλικές ζημιές και δύο τραυματίες.
18 Δκεμβρίου: Έκρηξη εμπρηστικού μηχανισμού (γκαζάκια) στην κατάληψη του Βοτανικού Κήπου, στην Πετρούπολη. Οι δράστες άφησαν πίσω τους προκήρυξη, διακηρύσσοντας ότι «τρίβουν τα αρχίδια τους στα καλοακονισμένα σπαθιά τους» (!) και περιγράφοντας το χτύπημα σαν απάντηση προς τις «επιθέσεις των αναρχοάπλυτων στα όργανα της τάξης και τα αστυνομικά τμήματα», την πυρπόληση «ελληνικών συμβόλων» και «ανθελληνικές κινήσεις» γενικώς. Η προκήρυξη κλείνει με προειδοποιήσεις με το σύνθημα «Σάλτο στο Ρεσάλτο».
23 Δεκεμβρίου: Εμπρηστική επίθεση «αγνώστων» στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο «Αγρός», στο Ιλιον (11.45 μ.μ.). Ως εμπρηστικό υλικό χρησιμοποιήθηκε μπιτόνι με εύφλεκτο υγρό, με αποτέλεσμα υλικές ζημιές.
27 Δεκεμβρίου: Ρατσιστική επίθεση «ομάδας κρούσης» με ρόπαλα του μπέιζμπολ και σιδερογροθιές εναντίον παρέας μεταναστών σε μπαρ των Χανίων, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό τριών νεαρών και μιας κοπέλας.

Η εγκυρότητα του Indymedia
Μια από τις πιο χρήσιμες πηγές για την κατάρτιση του χρονολόγου της «μαύρης βίας», μαζί με το ηλεκτρονικό αρχείο της «Ε», υπήρξε ο δικτυακός τόπος εναλλακτικής πληροφόρησης Athens Indymedia.
Αγρίως συκοφαντημένο από τους διώκτες του, που έχουν φτάσει μέχρι τη δικαστική δίωξη των πρυτανικών αρχών του ΕΜΠ για την παροχή πανεπιστημιακού ασύλου στο σέρβερ του, το Indymedia αποτελεί όχι μόνο έναν «χώρο πολιτικής και κοινωνικής έκφρασης» (με απόψεις που μπορεί να ενοχλούν πολλούς) αλλά και μια από τις πιο αξιόπιστες πηγές ενημέρωσης που λειτουργούν στον ελληνόφωνο κόσμο για μια σειρά ζητήματα.
Όσον αφορά ιδίως τα τεκταινόμενα σε συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις του ευρύτερου αριστερού κι αντιεξουσιαστικού χώρου, για τα οποία το αστυνομικό δελτίο καναλιών και (πολλών) εφημερίδων έχει την τάση να ταυτίζεται με την εκάστοτε επίσημη εκδοχή της ΕΛ.ΑΣ., οι αναρτήσεις του Indymedia όχι μόνο συνιστούν έναν πολύτιμο πόλο εναλλακτικής ειδησεογραφίας αλλά κατά κανόνα αποδεικνύονται απείρως πιο ακριβείς από τα «έγκυρα» ΜΜΕ. Παρ' όλο που η ανωνυμογραφία των ερασιτεχνών «ρεπόρτερ» εμπεριέχει συχνά κάποιο ποσοστό ανακριβειών, υπερβολών ή παρεξηγήσεων, η τελική εικόνα που προκύπτει απ' την ανταλλαγή και διασταύρωση των μηνυμάτων είναι συνήθως πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα απ' ό,τι οι «πληροφορίες» που διασπείρουν μέσω των καναλιών τα παπαγαλάκια της ΓΑΔΑ.
Γνωστότερο παράδειγμα, η έγκαιρη και ακριβής πληροφόρηση που παρείχε το Indymedia για τις συνθήκες της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, όταν τα λαγωνικά της κατεστημένης δημοσιογραφίας παραπληροφορούσαν περί «αυτοάμυνας» των αστυνομικών απέναντι σε μαζική επίθεση με πέτρες και μολότοφ. Το ίδιο ισχύει και για την ακροδεξιά ή διάχυτη ρατσιστική βία, που οι αστυνομικές πηγές αποσιωπούν.
Μικρό αλλά αποκαλυπτικό παράδειγμα: Το βράδυ της 23ης Νοεμβρίου, 40 περίπου κουκουλοφόροι και ροπαλοφόροι ακροδεξιοί επέδραμαν σε μαγαζιά αράβων μεταναστών στο Νέο Κόσμο, προκαλώντας καταστροφές, ληστεύοντας τα ταμεία και στέλνοντας τρεις ανθρώπους στο νοσοκομείο. Η ΕΛ.ΑΣ. συνέλαβε 2 νεαρούς Έλληνες που τα θύματα υπέδειξαν ως μέλη της επιτιθέμενης ομάδας, αλλά και τους 6 μετανάστες που τους είχαν εγκλωβίσει σε γειτονική οικοδομή. Σοκαρισμένοι, οι κάτοικοι πραγματοποίησαν πορεία μέχρι την Ασφάλεια, ζητώντας την άρση της «παρεξήγησης» και την απόλυση των δικών τους. Η ΕΛ.ΑΣ., απεναντίας, έσπευσε ν' αποδώσει την επίθεση σε «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» μεταξύ «αλλοδαπών που έχουν διαφορές μεταξύ τους».
Τα μόνα μέσα ενημέρωσης που μετέδωσαν εκείνο το βράδυ αναλυτικά τη σωστή είδηση ήταν ο ραδιοσταθμός «105,5 Στο Κόκκινο» του ΣΥΡΙΖΑ και το Athens Indymedia. Όλα τα ειδησεογραφικά πόρταλ, με εξαίρεση την ηλεκτρονική έκδοση της «Ε», αναπαρήγαγαν αντίθετα πιστά την αστυνομική εκδοχή: «Επεισόδια και συμπλοκές μεταξύ αλλοδαπών στο Ν. Κόσμο», (in.gr, kathimerini.gr, tanea.gr, tovima.gr), «Επεισόδιο στο Νέο Κόσμο μεταξύ Αράβων με δυο τραυματίες» (troktiko), «σύμφωνα με πληροφορίες τα άτομα που τραυμάτισαν τους αλλοδαπούς είναι επίσης αλλοδαποί και η συμπλοκή σημειώθηκε για διαφορές που σχετίζονται με το εμπόριο στην περιοχή» (ethnos.gr).
Αν για ένα τέτοιο συμβάν, στο κέντρο σχεδόν της Αθήνας και με τόσους αυτόπτες μάρτυρες, η συμβολή του Indymedia στην ενημέρωση του κοινού είναι σημαντική, αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για τα «ελάσσονα» εκείνα περιστατικά καθημερινής βίας, όπως το παρακάτω (4.7.09), που μόνο η ευαισθητοποίηση κάποιου τυχαίου παρατηρητή μπορεί να καταγράψει:
«Ρατσιστική - δολοφονική επίθεση δέχτηκαν αργά χθες το βράδυ κοντά στον Ευαγγελισμό 2 μετανάστες από μια ομάδα 6-7 ξυρισμένων φασιστών. Οι φασίστες έφυγαν καθώς βγήκε κόσμος στα μπαλκόνια και κοίταζε αλλά κανένας δεν μίλησε, απλώς κοιτάγανε όπως κι εγώ. Δεν έκανα απολύτως τίποτα για να αποτρέψω την επίθεση ή να την σταματήσω, επειδή ήταν 6-7 γυμναστηριακοί τύποι και εγώ ένας, με την κοπέλα μου μάλιστα. Αυτές οι επιθέσεις δεν μπορούν να μείνουν έτσι. Πιστεύω ότι κάποτε πρέπει να γίνει μια συζήτηση πάνω στο θέμα αυτό και πώς πρέπει να αντιδράσουμε, για να μη βρεθεί κανένας σύντροφος στη δύσκολη αυτή θέση απλώς να παρατηρεί».

Διαβάστε
ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ / ios@enet.gr Ο «ΙΟΣ» ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ: http://www.iospress.gr.
«Piazza Εξάρχεια. Τυφλή απόπειρα - κουφοί αναλυτές»
(«Κ.Ε.» 8.3.2009).
Ρεπορτάζ για την επίθεση με χειροβομβίδα κατά του «Στεκιού Μεταναστών» (24.2.09) και την εντυπωσιακή, για τα τρομολαγνικά δεδομένα των ημερών, αποσιώπησή της από έντυπα κι ηλεκτρονικά ΜΜΕ.
Νίκος Χιδίρογλου
«Όχι στην Παλιά Πόλη» (Θεσ/νίκη 2007, εκδ. Ερωδιός).
Μυθιστόρημα πολιτικής φαντασίας (;) που αναδείχθηκε σε μπεστ σέλερ της εγχώριας ακροδεξιάς, με θέμα την ένοπλη πάλη των «μαύρων» πατριωτών κατά των «αντεθνικών στοιχείων» μετά την εκλογική νίκη της κεντροδεξιάς. Δημοσιογράφος της ακροδεξιάς «Ελεύθερης Ώρας», ο συγγραφέας υπήρξε κατά την εποχή της συγγραφής και κυκλοφορίας του βιβλίου εκπρόσωπος Τύπου του ΥΠΕΘΑ Μεϊμαράκη.

Δείτε
ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ / ios@enet.gr Ο «ΙΟΣ» ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ: http://www.iospress.gr.
«Νέα στοιχεία για τη σχέση Αστυνομίας - Χρυσής Αυγής» (tvxs 12.5.2009).
Αποκαλυπτικά πλάνα από τις επιθέσεις πάνοπλων χρυσαυγιτών εναντίον των μεταναστών του Παλιού Εφετείου υπό την κάλυψη διμοιριών των ΜΑΤ. Ντοκουμέντο προσβάσιμο επίσης με διάφορες μορφές στο YouTube.

Συνδεθείτε
ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ / ios@enet.gr Ο «ΙΟΣ» ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ: http://www.iospress.gr.
Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (http://www.yptp.gr/).
Μάταια θα ψάξετε στην επίσημη ιστοσελίδα του τέως υπουργείου Δημόσιας Τάξης για ειδήσεις όπως αυτές του σημερινού μας αφιερώματος. Σιωπή αποκαλυπτική για την πραγματική φύση του «διμέτωπου» αγώνα του «αντιφασίστα» κ. Χρυσοχοΐδη...

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=03/01/2010&s=ios-kyriakhs

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010

Απολογισμός


Είναι παλιά συνήθεια του ανθρώπου, σε κάθε γύρισμα του χρόνου να γυρίζει πίσω το βλέμμα για να δει τι έγινε, τι χάλασε, ποιοι ήρθαν και ποιοι φύγανε.
Σχεδόν χωρίς εξαίρεση, αυτή η ματιά στα πίσω είναι νοσταλγική και απολογιστική. Δεν εμβαθύνει στις αιτίες και σπάνια αντλεί κανείς μαθήματα από τα γεγονότα της ζωής ή της ζωής του. Η βιασύνη που τρέχει η ίδια η ζωή και η έμφυτη αισιοδοξία ότι τίποτε ουσιαστικά δεν (θέλει να) αλλάζει ή η ακόμα μεγαλύτερη πως όλα θα πάνε καλύτερα, δεν επιτρέπουν μια βουτιά προς τα κάτω. Απλώς μια βουτιά προς τα πίσω.
Δεν ξέρω καν αν αποδίδει καρπούς μια κατάδυση στις αιτίες και τα συμπεράσματα απ' όσα γίνανε το χρόνο που πέρασε. Η ωριμότητα για να δει κανείς, δεν περνάει από το χέρι του. Οι αλήθειες, οι απαντήσεις, το φως, συνήθως έρχονται στο μυαλό κάποια στιγμή που δεν τα περιμένεις, έτσι, σαν αποκάλυψη.
Η γνώση μεταδίδεται, ενώ η πείρα αποκτάται. Δεν είναι αποτέλεσμα (ή μόνο αποτέλεσμα) επεξεργασίας της σκέψης η πείρα.
Η ζωή του ανθρώπου πάνω στον πλανήτη γιορτάζεται στο 2010 μ.Χ. για τους απανταχού Χριστιανούς (πριν τον Χριστό δεν υπήρχε ζωή), στο 4.708 έτος από γνώσεως Κίνας για τους Κινέζους, τους Ιάπωνες, τους Κορεάτες, τους Βιετναμέζους (πριν το Ταό δεν υπήρχε πολιτισμός), το κανένα έτος για εκατομμύρια ανιμιστές και πολυθεϊστές, στο έτος 1430 για τους μουσουλμάνους (πριν τον Μωάμεθ δεν υπήρχε ζωή) και πάει λέγοντας.
Στην πραγματικότητα η ζωή του ανθρώπου στον πλανήτη πιθανολογείται ότι αριθμεί περίπου 50.000 περιστροφές της γης γύρω από τον ήλιο, χωρίς να είναι βέβαιο, καθώς δεν είναι γνωστό ακόμα τι είναι ο άνθρωπος σε σχέση με τους στενούς προγόνους του, των οποίων απολιθώματα βρίσκουμε πού και πού.
Το μόνο που ξέρουμε στα σίγουρα είναι το συμπέρασμα του Αριστοτέλη, ότι ζωή χωρίς γιορτές είναι σαν μακρύς δρόμος χωρίς πανδοχείο (βίος ανεόρταστος, μακρά οδός απανδόκευτος) και, επίσης, ότι οι κινήσεις των άστρων παίζουν πολύ μεγαλύτερο ρόλο στην πραγματική ζωή απ' όσο οι πιο πολλοί νομίζουν.
Μ' αυτές τις γνώσεις παραμάσχαλα διαπιστώνουμε, ότι σήμερα, περίπου 50.000 χρόνια από την κυριαρχία ας πούμε του Κρο Μανιόν επί του Νεάντερνταλ, στον πλανήτη ο άνθρωπος εξακολουθεί και αδυνατεί να μοιραστεί μια πηγή με το διπλανό του, επιλέγοντας σαν πιο πρόσφορο μέσο τη σύγκρουση και το φόνο.
Η μόνη πρόοδος που έχει κάνει από τότε ως τώρα είναι ότι ο ημίγυμνος πρόγονος εξόντωνε τον ανταγωνιστή του επί τούτου, χωρίς να χρειάζεται να ντύσει την πράξη του με ψεύτικα ρούχα αμυντικού πολέμου, ανθρωπιστικής βοήθειας, μάχης κατά της τρομοκρατίας, απαγωγής της ωραίας Ελένης, κλοπής του τιμίου σταυρού, ανακάλυψης του νέου κόσμου, εκπολιτισμού των μαύρων και άλλες παπάρες.
Μια ομοιότητα με το λίθινο παρελθόν είναι η βράβευση του φονιά στη διεκδίκηση της πηγής. Τότε με παραπανήσια μερίδα κρέατος, ίσως και με μια θέση στην ιεραρχία, τώρα με Νόμπελ Ειρήνης.
Διαπιστώνουμε, επίσης, σήμερα, ότι 50.000 χρόνια από κυριαρχίας του είδους μας επί των άλλων ειδών -διότι περί αυτού πρόκειται- τείνει να υπάρχει, σε όχι μακρινό μέλλον, μόνο το είδος μας πάνω στον πλανήτη.
Απ' όλα τα είδη, ο άνθρωπος είναι το μόνο που αντί να προσαρμόζεται με το (στο) περιβάλλον προσαρμόζει το περιβάλλον στα μέτρα του. Αφού εξαφάνισε σχεδόν όλα τα άγρια (με την έννοια του αγρού) φυτρώματα αναπτύσσει και καλλιεργεί εκείνα πλέον που του χρησιμεύουν για τροφή.
Σ' αυτή του την πορεία, και επειδή η τροφή είναι μία πολύ πλατιά έννοια, εξαφανίζει με μεγάλη ταχύτητα την μέχρι τώρα υπάρχουσα χλωρίδα και πανίδα, καταλαμβάνοντας το χώρο τους είτε με κατασκευές, είτε με προϊόντα δικής του χημικής επεξεργασίας, που με τη σειρά τους δημιουργούν μία νέα μορφή φύσης, ανθρώπινης κατασκευής.
Αυτή του η δραστηριότητα δημιουργεί σταδιακά ένα νέο κλίμα στη γη, εχθρικό για τα ήδη υπάρχοντα είδη εκτός από τον άνθρωπο, που η εφευρετική του ικανότητα του επιτρέπει να δημιουργεί αυτοκαθαριζόμενους, ιονιζόμενους, θερμαινόμενους ή ψυχόμενους χώρους, ανάλογα με τις ανάγκες του.
Στην πραγματικότητα το είδος δεν καταστρέφει βραχυπρόθεσμα τον εαυτό του. Καταστρέφει τα άλλα είδη, υποκαθιστώντας τα σταδιακά με τη χημεία και τη γενετική της. Κατασκευάζει δηλαδή το αποκλειστικά δικό του περιβάλλον σε έναν αποκλειστικά δικό του πλανήτη.
Φυσικά, και προς αυτή την κατεύθυνση θα θυσιαστούν και όλοι όσοι πιαστούν αδύναμοι να προσαρμοστούν ή χρησιμοποιούνται σαν εργάτες χτισίματος αυτού του οικοσυστήματος από το ανθρώπινο είδος. Η ζωή στο σύστημα αυτό δεν είναι για όλους.
Είναι περιττό να πει κανείς, ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος του είδους σε όλο τον πλανήτη ζει σήμερα απείρως καλύτερα απ' όπως ζούσε πριν 100 χρόνια, πριν 1.000 χρόνια και πριν 3.000 χρόνια. Ζει καλύτερα σε βάρος αυτών που δεν ζουν καθόλου καλύτερα. Και οι οποίοι για να ζήσουν απείρως καλύτερα πρέπει είτε να καταστρέψουν αυτούς που τους εκμεταλλεύονται για να πάρουν τη θέση τους, είτε να ενταχθούν στο σύστημα εργασία -παραγωγή-κατανάλωση- κέρδος- πρώτη ύλη-χημεία, γεγονός που θα οδηγήσει σε απουσία σκλάβων και κατάρρευση του συστήματος.
Η χρονιά που πέρασε και η χρονιά που αρχίζει δεν έχουν και μεγάλες διαφορές, αν εξαιρέσει κανείς τις αποδείξεις, που πρέπει να μαζεύουμε από το μπακάλη.
Είναι όμως χρονιές του λυκόφωτος μιας περιόδου στη ζωή του είδους πάνω στον πλανήτη, που ξεκίνησε το 1950 και τελειώνει. Και που στοιχηματίζω εκ του ασφαλούς πως κάποτε στο μέλλον θα ονομάζεται ο χρυσούς αιών παρά την Πράγα, τη Βουδαπέστη, τη Γιουγκοσλαβία, το Βιετνάμ και την Κορέα. Τον Αμαζόνιο και τα διοξείδια. Το Ιράκ και το Αφγανιστάν, το όζον και το Golf Stream, είναι η συνέχεια. Ο κόσμος που χτίζεται από τα τούβλα αυτού που τελειώνει. Πραγματικά από τα τούβλα.
Με περισσότερη ασφάλεια και λιγότερη ελευθερία. Όπως ακριβώς κάτω από τη φούστα της μάνας μας. Εκεί απ' όπου ξεκινήσαμε. Πραγματικά φυλακισμένοι, με χρυσές αλυσίδες. Ώσπου, ίσως, να ενηλικιωθούμε.

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=03/01/2010&s=o-kairos